ที่หมู่บ้านสาไร หมู่5 ต.ท่าช้าง อ.นครหลวง จ.พระนครศรีอยุธยา กลุ่มคนเห็นแก่ตัวประกอบด้วยผู้ชายจำนวน5คน ได้แก่ คนที่ชื่อ อาร์ท ภูมิ กัน แม็กซ์ ร็อค ถูกกลุ่มคนลึกลับลักพาตัวมา กลุ่มคนลึกลับทรมานกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนนั้น จากนั้นกลุ่มคนลึกลับก็ส่งกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนนั้นไปอยู่บ้านร้างหลังเล็กๆหลังหนึ่ง ออทิสติกชื่อ จอห์นนี่ และผู้หญิงที่ชื่อ ใบเตย ถูกกลุ่มคนลึกลับลักพาตัวไปยังบ้านร้างหลังเดียวกันด้วยเช่นกัน จอห์นนี่ ใบเตย ต่างคนต่างเอาตัวรอดจากกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนและเอาตัวรอดจากกลุ่มคนลึกลับด้วย กลุ่มคนเห็นแก่ตัว5คนนั้นเมื่อรู้ว่ากลุ่มคนลึกลับคือฆาตกรต่อเนื่องที่มารวมตัวกันจับคนหลายๆคนมาอยู่รวมกันเพราะเชื่อว่าวิญญาณของคนที่กลุ่มคนลึกลับได้ฆ่าไปกำลังตามหลอกหลอนจึงจับกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนมาให้วิญญาณตามหลอกหลอนแทนก็เริ่มทวีความเห็นแก่ตัว ความชั่ว ความเลว ความต่ำช้าเลวทรามขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั้ง4ใน5กลุ่มคนตายเพราะการกระทำของตัวเองเพียงคนเดียวล้วนๆ เหลือรอดมาแค่1คนที่พยายามจะไปข่มขืนสาว1ในกลุ่มคนลึกลับจนโดนสาวในกลุ่มคนลึกลับคนนั้นฆ่าตาย จอห์นนี่กับใบเตยค้นพบจุดประสงค์ของกลุ่มคนลึกลับ จอห์นนี่กับใบเตยหลบหนีจากบ้านร้างหลังนั้นในตอนกลางคืนที่มืดสนิทไปยังทุ่งนาร้างที่อยู่ติดกับทางรถไฟที่ไม่ได้ใช้ กลุ่มคนลึกลับไล่ตามจอห์นนี่กับใบเตยไป จอห์นนี่กับใบเตยวิ่งหนีกลุ่มคนลึกลับผ่านทุ่งนาร้างที่ติดกับทางรถไฟที่ไม่ได้ใช้ไปยังถนนที่ถูกทิ้งร้างมีปั๊มน้ำมันร้างบ้านร้างหลายหลังห้องน้ำสาธารณะที่ถูกทิ้งร้างเสาโทรศัพท์ร้างและมีภูเขาขนาดใหญ่ล้อมรอบและทุ่งนาร้างขนาดใหญ่ที่อยู่ทั้งสองข้างทางของถนนมีดงกล้วยรกๆอยู่บนคันนาของทุ่งนาทั้งหมดนั้น มีเสาไฟแต่ไม่มีแสง มีอุปกรณ์ในชีวิตประจำวันอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ข้าวของเครื่องใช้ที่บ่งบอกว่ามีคนนับพันคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่แต่ใช้ไม่ได้และของทั้งหมดถูกทิ้งมานานกว่า30ปี จอห์นนี่กับใบเตยตัดสินใจวิ่งหนีต่อไปอีกจนถึงทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาพร้อมกับโต๊ะจีนนับพันโต๊ะกับอาหาร,ขวดน้ำเกลื่อนกลาดและไม่มีคนอยู่เลย(เพราะที่นี่คือทุ่งหญ้าที่ถูกทิ้งร้าง) ทุกที่ที่จอห์นนี่กับใบเตยวิ่งผ่านไปมีเสียงรถ,เสียงรถไฟจากที่ไกลหลายสิบกิโลเมตรดังขึ้นเสมอในขณะที่ทุกที่ที่จอห์นนี่กับใบเตยวิ่งผ่านไปไม่มีรถอะไรเลย กลุ่มคนลึกลับไล่ตามจอห์นนี่กับใบเตยมาจนถึงถนนร้างแต่กลุ่มคนลึกลับก็ถูกผีฆ่าตายหมดทุกคนบนถนนร้างนั้น ผีตามจอห์นนี่กับใบเตยไปจนถึงทุ่งหญ้าร้างที่มีโต๊ะจีน ผีค้นพบว่าแท้จริงแล้วจอห์นนี่กับใบเตยเป็นเหยื่อของกลุ่มคนลึกลับ วิญญาณของผีจึงสลายหายไป
ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์
เบอร์โทรศัพท์: 0933603821
E-mail: ultramanvssupersentai@gmail.com
ที่หมู่บ้านสาไร หมู่5 ต.ท่าช้าง อ.นครหลวง จ.พระนครศรีอยุธยา กลุ่มคนเห็นแก่ตัวประกอบด้วยผู้ชายจำนวน5คน ได้แก่ คนที่ชื่อ อาร์ท ภูมิ กัน แม็กซ์ ร็อค ถูกมนุษย์ต่างดาวที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์โลกลักพาตัวมาทำการทดลอง มนุษย์ต่างดาวทำการทดลองเก็บข้อมูลทางด้านชีววิทยาของกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนนั้น จากนั้นบรรดามนุษย์ต่างดาวก็ส่งกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนนั้นไปอยู่หมู่บ้านกลางป่าที่อยู่ในพื้นที่พิเศษที่ทำให้ไม่สามารถออกจากหมู่บ้านกลางป่านั้นสู่โลกจริงได้ โดยในการส่งมนุษย์โลกไปยังหมู่บ้านในพื้นที่พิเศษเพราะมนุษย์ต่างดาวมีจุดประสงค์ต้องการเก็บรวบรวมข้อมูลของมนุษย์โลกในแง่ของจิตใจ ออทิสติกชื่อ จอห์นนี่ และผู้หญิงที่ชื่อ ใบเตย ถูกลักพาตัวไปทำการทดลองแบบเดียวกันด้วยเช่นกัน จอห์นนี่ ใบเตย ต่างคนต่างเอาตัวรอดจากกลุ่มคนเห็นแก่ตัวทั้ง5คนและเอาตัวรอดจากมนุษย์ต่างดาวด้วย กลุ่มคนเห็นแก่ตัว5คนนั้นเมื่อรู้ว่าเจอกับมนุษย์ต่างดาวก็เริ่มทวีความเห็นแก่ตัว ความชั่ว ความเลว ความต่ำช้าเลวทรามขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั้ง4ใน5กลุ่มคนตายเพราะการกระทำของตัวเองเพียงคนเดียวล้วนๆ เหลือรอดมาแค่1คนที่พยายามจะไปข่มขืนมนุษย์ต่างดาวสาวจนโดนมนุษย์ต่างดาวฆ่าตาย จอห์นนี่กับใบเตยค้นพบจุดประสงค์ของมนุษย์ต่างดาวนั่นก็คือ เก็บรวบรวมข้อมูลของมนุษย์โลกเพื่อใช้ในการวางแผนทำลายเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ จอห์นนี่กับใบเตยค้นพบวิธีทำลายพื้นที่พิเศษ จอห์นนี่กับใบเตยทำลายพื้นที่พิเศษและหลบหนีจากมนุษย์ต่างดาวได้สำเร็จ
ฉากภายนอก: หน้าบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านสาไร หมู่5 ต.ท่าช้าง อ.นครหลวง จ. พระนครศรีอยุธยา กลางวัน
จอห์นนี่หนุ่มอายุประมาณ23-24ปี สูง180ซม. ผมดำ มีปานที่คอและปานที่แถวๆข้อมือซ้าย กำลังจะเดินออกมาหน้าบ้าน
ตอนที่จอห์นนี่รับโทรศัพท์ก็มีลูกดอกประหลาดใส่ถนนหน้าบ้านที่จอห์นนี่อยู่ ลูกดอกเมื่อถึงพื้นก็เกิดการระเบิดขนาดเล็กๆ
เสียงในโทรศัพท์
"เกิดอะไรขึ้นวะ จอห์นนี่!?"
จอห์นนี่
"มีคนยิงใส่บ้านฉัน"
เสียงในโทรศัพท์
"ว่าไงนะ!?"
จอห์นนี่
"มีคนยิงใส่บ้านฉันโว้ย แล้วถ้าเป็นนาย นายจะยังโทรศัพท์อยู่ไหมถ้าโดนไล่ยิงเนี่ย!? วางสายเดี๋ยวนี้"
Continuous
โทรศัพท์ถูกวางสายแล้ว จากนั้นก็มีเข็มถูกยิงใส่ไม่ลดละ จอห์นนี่วิ่งหนีไปตามถนน จอห์นนี่ไปหาจักรยานที่อยู่แถวนั้นขี่มันตามถนนไปเรื่อยๆ มีรถประจำทางแซงหน้าจอห์นนี่ไปพอดี จอห์นนี่ขี่จักรยานให้เร็วที่สุดแล้วกระโดดเข้ารถประจำทางไป จอห์นนี่ตัดสินใจลงจากรถตรงหน้าโรงงานยาที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง
ฉากภายนอก: โรงงานยาที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง กลางวัน
จอห์นนี่ใช้โทรศัพท์โทรไปหาใครซักคน
จอห์นนี่
"เฮ้ ตอนนี้ฉันโดนไล่ฆ่าอยู่ ฉันอยากให้ช่วยหน่อย"
เสียงในโทรศัพท์
"ช่วยอะไร?"
จอห์นนี่
"โทรหาเจมส์ พามาที่ที่ฉันบอก นายหากระดาษมาเขียนชื่อสถานที่ไว้ก่อน"
เสียงในโทรศัพท์
"จะทำอะไรวะ?"
จอห์นนี่
"ฉันจะให้เจมส์เป็นเหยื่อล่อคนที่พยายามฆ่าฉัน พอมันโผล่หน้ามาให้เห็น ฉันจะฆ่ามันเอง"
หลังจอห์นนี่บอกที่อยู่ของโรงงานยาที่ถูกทิ้งร้างให้ไปแล้ว จอห์นนี่ก็วางสายแล้วออกมาจากห้อง แล้วจอห์นนี่ก็เดินสำรวจโรงงานยาที่ถูกทิ้งร้าง เห็นมีดขึ้นสนิมอยู่บนพื้นสองเล่ม จอห์นนี่เก็บมีดขึ้นสนิมทั้งสองเล่มนั้นไว้ แล้วจอห์นนี่ก็เดินใช้มีดขึ้นสนิมตัดไม้จากต้นไม้ที่ขึ้นในบริเวณโรงงานจากนั้นใช้มีดขึ้นสนิมเหลาไม้เหล่านั้นให้แหลม
เจมส์มาที่โรงงานยาที่ถูกทิ้งร้าง
เจมส์
"ให้ทำอะไรวะ จอห์นนี่?"
จอห์นนี่
"ถอดเสื้อออก"
เจมส์
"ว่าไงนะ!?"
จอห์นนี่
"ถอดเสื้อออกให้ฉันเดี๋ยวนี้!!!!"
เจมส์ถอดเสื้อออก จอห์นนี่ก็ถอดเสื้อเหมือนกันแล้วก็เอาเสื้อเจมส์มาใส่
จอห์นนี่
"ใส่เสื้อของฉันซะ"
เจมส์
"อะไรนะ!?"
จอห์นนี่
"ใส่เสื้อของฉัน!!!!!!"
จอห์นนี่
"ทีนี้ นายก็ออกไปข้างนอก"
เจมส์
"เพื่อ!?"
จอห์นนี่
"ไปเถอะน่า!!!!!!!!!!"
Continuous
เจมส์ออกนอกโรงงานยาร้าง จอห์นนี่ก็ไปหลบอยู่ตรงทางกำแพงของโรงงานยาร้างที่อยู่ติดกับถนน เจมส์ลับสายตาไปแล้วจอห์นนี่ก็ออกไปนอกโรงงานยาร้างเพื่อตามเจมส์ไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่ทัน เจมส์หายไป จอห์นนี่ตัดสินใจกลับเข้าไปในโรงงานยาร้าง
จอห์นนี่เดินสำรวจบริเวณภายนอกของโรงงานยาร้างอีกครั้ง จากนั้นจึงเดินเข้าไปในบริเวณภายในของโรงงานยาร้าง
บริเวณภายในของโรงงานยาร้าง
ฉากภายใน: แผนกโม่ยาของโรงงานยาร้าง
ภายในนี้ จอห์นนี่พบเพียงแค่เครื่องโม่ยาเท่านั้น
ฉากภายใน: แผนกทำแกรนูลของโรงงานยาร้าง
ภายในนี้จอห์นนี่พบเครื่องมือสำหรับทำแกรนูลจำนวนมาก
ฉากภายใน: แผนกเคลือบยาของโรงงานยาร้าง
ภายในนี้จอห์นนี่พบเครื่องเคลือบอัตโนมัติ
ฉากภายใน: แผนกอัดเม็ดยาของโรงงานยาร้าง
ภายในนี้จอห์นนี่พบเครื่องอัดเม็ดยา
Continuous
เกิดเสียงที่เหมือนเสียงก้าวเท้าเดินที่ดังมากๆขึ้น จอห์นนี่หันหาต้นเสียง จากนั้นเดินกลับเข้าไปที่แผนกเคลือบยา แผนกทำแกรนูล แผนกโม่ยาตามลำดับ จากนั้นจอห์นนี่จึงเดินออกไปบริเวณภายนอกของโรงงานยาร้าง
เมื่อจอห์นนี่ออกมาที่บริเวณภายนอกของโรงงานยาร้าง เข็มก็ถูกยิงมาอีกครั้ง จอห์นนี่วิ่งหนีเข็มนั้นเข้าไปในแผนกโม่ยา เข้าไปแอบอยู่ตรงผนังใกล้ประตู จอห์นนี่ปิดประตูไว้ เสียงโทรศัพท์ของจอห์นนี่ดังขึ้น
จอห์นนี่
"โทรมาได้จังหวะเลยว่ะ จะโดนฆ่าเอา"
เสียงในโทรศัพท์
"อ่า โทษทีๆ"
โทรศัพท์วางสายไป
ที่เปิดประตูหมุน จากนั้นประตูก็ค่อยๆเปิดออกช้าๆจนสุด จอห์นนี่ใช้ไม้ปลายแหลมที่เหลาเตรียมไว้แทงออกไปข้างนอกหลายทีจากนั้นจึงวิ่งเข้าไปในแผนกทำแกรนูลปิดประตูไว้วิ่งเข้าไปแผนกเคลือบยาปิดประตูวิ่งเข้าแผนกอัดยาแล้วปิดประตูไว้ จอห์นนี่เข้าไปแอบหลังเครื่องอัดยา มีเสียงประตูเปิดสองครั้ง จากนั้นที่เปิดประตูแผนกอัดยาก็หมุนแล้วประตูก็ค่อยเปิดออกช้าๆจนสุด เงียบสงัดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงมีเสียงเหมือนเสียงก้าวเท้าดังขึ้นจากนั้นเสียงก้าวเท้าเดินก็เงียบไป แล้วมีเสียงอะไรบางอย่างกระทบกับพื้น มีเข็มถูกยิงใส่เครื่องอัดยา1เล่มจากนั้นก็มีเข็ม1เล่มถูกยิงใส่พื้นเลยด้านหลังจอห์นนี่ไป จากนั้นก็มีเข็มถูกยิงออกมาจากต่อเนื่อง จอห์นนี่โยนไม้ปลายแหลม1ไม้ออกไป มีเข็มหลายเล่มถูกยิงไปยังไม้ปลายแหลมไม้นั้น เกิดความเงียบงันชั่วขณะหนึ่ง
เช้าจอห์นนี่ก็ออกจากโรงแรมขึ้นรถประจำทางไปพักที่กรุงเทพ จอห์นนี่ลงจากรถแล้วก็เห็นฝูงชนมุงดูอะไรบางอย่าง จอห์นนี่พยายามเข้าไปดูแล้วก็พบ ศพของเจมส์สภาพศพของเจมส์ก็มีแต่อวัยวะภายในกับเลือดทะลักเต็มไปหมด จอห์นนี่เดินเข้าไปในโรงแรมแล้วเข้าห้องพัก
ฉากภายใน: ห้องพักในโรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงเทพ
จอห์นนี่เปิดดูทีวี นักข่าวพูดรายงานคดีฆาตกรรมเจมส์ จอห์นนี่ทำท่านั่งคิด แล้วฟุบหลับลงไปกับพื้นห้อง
จอห์นนี่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเห็นหีบไม้อันหนึ่งจอห์นนี่เปิดหีบออกดูเห็นหัวใจอยู่ในหีบนั้น จอห์นนี่ออกไปจากห้องพัก
Continuous
จอห์นนี่เดินบนทางเท้าไปเรื่อยๆมองทุกคนไปมาที่พลุกพล่านอยู่ในย่านนั้น ในขณะที่ทุกคนเดินผ่านตัวจอห์นนี่ไปโดยไม่ได้สังเกตุตัวจอห์นนี่ที่กำลังมองดูทุกคนอยู่
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น จอห์นนี่เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูการแจ้งเตือน พบSMSที่เขียนว่า"เป็นเหยื่อที่ล่ายากมาก" จอห์นนี่พยายามมองดูทุกคนในที่นั้น ไม่มีใครมีโทรศัพท์อยู่ในมือไม่มีใครอยู่ในตู้โทรศัพท์สาธารณะไม่มีใครใส่หูฟังบลูทูธ จอห์นนี่เดินหน้าบนทางเท้าต่อไปจนถึงห้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง จอห์นนี่เดินหาร้านหนังสือที่อยู่ในห้างนั้น เข้าไปในร้านหนังสือ หาหนังสือเกี่ยวกับอาชญากรรมและการเอาตัวรอดมานั่งอ่านอยู่ในนั้น จอห์นนี่ออกมาข้างนอกห้างเก็บขวดแก้วกับกระดาษหนังสือพิมพ์มาจากพื้นที่โล่งที่ไม่มีใครอยู่ เดินกลับเข้าไปในห้องของโรงแรม เปิดทีวีให้มีเสียง วางกระดาษหนังสือพิมพ์ลงบนพื้น เอาขวดแก้วเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำให้เสียงดัง แล้วขงดแก้วทุบลงกับพื้นห้องน้ำจนแตกแล้วเอาเศษขวดแก้วที่แตกไปซ่อนไว้ใต้เตียงนอน เศษแก้วหนึ่งชิ้นเอาวางไว้ใต้เตียงแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนเตียง ปิดผ้าม่านหน้าต่างโรงแรม เข้าห้องน้ำปิดน้ำแล้วเปิดน้ำอีกครั้งแล้วปิดอีก จอห์นนี่หยิบกระดาษหนังสือพิมพ์บนพื้นลงไปนอนแอบอยู่ใต้เตียง จอห์นนี่ดูเมนูรายการทีวีกับเวลาที่รายการเหล่านั้นออกฉาย รายการปัจจุบันฉายเวลา 13.00น. จอห์นนี่ดูทีวีจนกระทั่งเมนูรายการทีวีกลับมาอีกครั้งหลังรายการก่อนจบไป รายการทีวีต่อไปบนทีวีบอกว่าจะฉายเวลา15.00น. แล้วจอห์นนี่ก็หลับไป จอห์นนี่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า จอห์นนี่ดูห้องพัก ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แล้วจอห์นนี่ก็ออกจากห้องพักเดินไปบนทางเท้าอีกครั้ง มองผู้คนในพื้นที่นั้น ยังคงไม่มีใครเล่นโทรศัพท์ หรือแสงสะท้อนจากเลนส์เลย เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น จอห์นนี่หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู พบSMSว่า "เอาเรื่อง เข้าถึงตัวไม่ได้ซักที"
จอห์นนี่หาซื้อชานมเย็นแถวนั้นจากนั้นจอห์นนี่ขึ้นรถประจำทางสายหนึ่งจนไปลงที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
ฉากภายนอก: สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในกรุงเทพ กลางวัน
จอห์นนี่นั่งกินชานมเย็นไม่ใส่ไข่มุกอยู่ที่ม้านั่งจนหมดแล้วเอาแก้วชานมเย็นไปทิ้งลงที่ถังขยะ นั่งลงที่ม้านั่งขยับหัวมองผู้คนในสวนสาธารณะแห่งนั้น แล้วจอห์นนี่ก็ลุกจากม้านั่ง เดินบนทางเดิน มองผู้คนไปมา แล้วจากนั้นจอห์นนี่ก็เดินตรงไปข้างหน้าแล้วหายลับไปท่ามกลางผู้คนมากมายในสวนสาธารณะแห่งนั้น
ฉากภายนอก: ภูสอยดาว จังหวัดอุตรดิตถ์ กลางคืน
มีผู้คนอยู่ที่นี่จำนวนมากมาย ทั้งครอบครัวทั้งคู่รัก จอห์นนี่อยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้นในสภาพที่โดดเดี่ยว จากนั้นผู้คนทั้งหมดยกเว้นจอห์นนี่กลับบ้านไปหมดทุกคน จอห์นนี่ที่นั่งอยู่แหงนมองดาวบนท้องฟ้าตอนกลางคืน
จบ
