บทหนัง: ค้นหาด้วยความมืด

ผู้เขียนบท: ปฏิพัทธิ์ ปิ่นรัตน์

ฉากภายใน: ใต้ถุนบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง

จอห์นนี่ ดาร์กเนส ชายอายุ23~24ปี ตัวสูง มีปานที่คอและมีปานที่ข้อมือซ้าย นั่งบนพื้นคุยกับชายอีกสามคนชื่อหอยและบอยและเจมส์

หอย

"บ้านมึงโล่งจังวะ? บ้านมึงไม่มีอะไรเลยเหรอวะ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส

"เพราะมีทุกอย่างนี่แหละมันเลยไม่มี"

หอย

"ยังไงวะ? กูไม่เข้าใจ"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส

"อยากรู้ไหมใครทำให้ทุกอย่างของกูหายไป?"

หอย

"ใครวะ? ใครเอาของมึงไปวะ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส

"กูเองนี่แหละ"

หอย

"ห๊ะ?"

จอห์นนี่ ดาร์กเนส

"กูเอาทุกๆอย่างที่กูต้องการมาเป็นของกู ถ้ากูเห็นมีอยู่เท่าไหร่กูก็เอามาหมด เรียกง่ายๆว่าเหมา กูเห็นมีอยู่เท่าไหร่กูเหมา กูเหมาหมด แล้ววันหนึ่ง สิ่งที่ต้องการ ซึ่ง กูได้หมดมาทุกอย่างแล้ว ทุกอย่างเลย พอมันพังหรือไม่ก็ใช้ไม่ได้ พอกูจะไปเอามาใหม่ มันก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีเหมือน มันไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก ที่กูมีอยู่ มันก็ใช้ไม่ได้ ใช้ทำอะไรไม่ได้ แล้วกูก็ต้องทิ้ง ทิ้งทุกอย่าง ทีนี้มันก็หายไปอย่างถาวร อยากรู้ไหมว่าหายไปในที่นี้กูหมายถึงแบบไหน  ซากดูต่างหน้าก็ไม่มี มึงเคยได้ยินคำว่า กลายเป็นฝุ่นผงไหม แต่นี่ แม้แต่ฝุ่นผงยังไม่มี บ้านกูก็เลยโล่งแบบนี้ไง แล้วกูก็ถามตัวเอง มันมีอะไรเหลืออยู่ กูจะได้ไปทำไม กูจะเอาทำไม กูจะมีทำไม มีทำไม เอามาทำไม กูถามตัวเองทุกครั้ง ถามในใจนะ กูก็ตอบไม่ได้ กูถามเงาสะท้อนตัวเอง ไม่ได้ถามในใจ กูถามเงาสะท้อนตัวเองเลย แต่มันก็ไม่มีคำตอบ ไม่มี ไม่มีเลย ทุกวันนี้ กูเดินตอนดวงอาทิตย์ตกดิน มันก็มีแต่ผืนดินร้างๆไม่มีต้นไม้ซักต้น หญ้าก็ไม่มี ไม่มีคน ไม่มีอะไรเลย กูเดินอยู่คนเดียว"

"กูต้องออกไปข้างนอก มึงจะค้างคืนบ้านกูกันไหมเนี่ย?"

บอย

"เออ ค้าง"

แล้วจอห์นนี่ ดาร์กเนสก็ออกไปจากวงสนทนา

หอย

"กูไปหยิบสมุดไอ้จอห์นนี่มาอ่านดีกว่า"

บอย

"มึงเอาจริงดิ?"

หอย

"เออ"

หอยออกจากวงสนทนาแล้วกลับเข้าวงสนทนาพร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่ม จากนั้นหอยเปิดสมุดอ่านออกเสียง

หอย

"เรื่องสั้น ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก

รัฐบาลใหม่เข้ามาแทนที่รัฐบาลเก่า รัฐบาลใหม่โกงกินคอรัปชั่น ภาษีแพง แต่รัฐบาลกลับยังกู้หนี้หลายพันล้าน ข้าวยากหมากแพง น้ำมันก็แพง เมื่อมีภัยธรรมชาติ น้ำท่วม พายุเข้า ฝนตกหนักก็ไม่ได้ช่วยอะไร น้ำก็ท่วมจนมิดหลังคา เสียหายหลักล้านล้าน แก้ปัญหาด้วยการรับบริจาคแล้วเงินบริจาคก็หายไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเงินเหล่านั้นหายไปไหน ชาวนาชาวไร่ชาวสวนฆ่าตัวตายก็เยอะ หรือเงินอะไรต่างๆก็ตามที่รัฐบาลจ่ายให้ประชาชนก็ตามก็ล้วนมาจากภาษีประชาชนทั้งนั้น คนตายก็เยอะ คดีฆาตกรรมก็เยอะ ยาเสพติดก็เยอะ ตอนเกิดโรคระบาดทั่วทั้งโลกก็ปล่อยระบาดจนลามไปครึ่งค่อนประเทศทำให้คนตายเกลื่อนถนนเป็นจำนวนมาก  แล้วก็มาเรียกความเชื่อมั่นด้วยการกินอาหารจากวัตถุดิบจากพรรคพวกของตัวเอง ออกกฎหมายขายชาติ ขโมยของคนอื่นแล้วอวดว่าเป็นผลงานของตัวเอง ให้เงินให้ผลประโยชน์กับประเทศอื่นที่เป็นรัฐบาลโกงกินด้วยกัน กินเงินของประเทศชาติ ล้างผิดให้พรรคพวกพี่น้องตัวเอง ออกโครงการก็พวกตัวเองมาก่อนประชาชนตาดำๆหาเช้ากินค่ำ มีการใช้เงินจำนวนหลายล้านติดสินบนเจ้าหน้าที่ ตัวเองไม่ต้องจ่ายภาษีอะไรทั้งนั้น ปกปิดข้อมูลข่าวสารและไม่ยอมรับว่าตัวเองปกปิดข้อมูล หากใครวิจารณ์รัฐบาลก็ฆ่าปิดปากเสีย ผูกขาดการค้าขายซ้ำร้ายรัฐบาลยังได้กำไรเกินควร ประชาชนเหลืออดทนไม่ไหวออกมาเรียกร้องให้รัฐบาลชุดนี้ออกไปและเรียกร้องเอาระบบใหม่เข้ามา แต่รัฐบาลก็เอาปืนมายิงเสียจนหมด ยิงเสียจนหมดทุกครั้ง เป็นรัฐบาลที่เหี้ยส้นตีนสัตว์หมาเย็ดห่าลากหอยเรียกไอ้ชั่วควายเรียกไอ้เหี้ย เหี้ยกระโดดกัดคอ เฮ้ย เดี๋ยวนะ ตอนเขียน จอห์นนี่มันโมโหเปล่าวะ?"

บอย

"กูว่ามันโมโหแหละ ดูทรงแล้ว"

หอย

"งั้นกูอ่านใหม่นะ ไอ้สัตว์ กูไม่อยากอ่านตรงนี้ซ้ำเลย จอห์นนี่แม่งเถื่อนจัด เป็นรัฐบาลที่เหี้ยส้นตีนสัตว์หมาเย็ดห่าลากหอยเรียกไอ้ชั่วควายเรียกไอ้เหี้ยเหี้ยกระโดดกัดคอที่สุดเลย รัฐบาลนี้เข้ามาตั้งแต่ผมเป็นเด็กจนตอนนี้ผมเรียนมหาลัยมันก็ยังไม่ออก รัฐบาลชั่วช้าสารเลวชาติชั่วชาติหมาชาติหน้าหอยโดนทุบเปลือกแตกหน้าด้าน อื้อฮือ จอห์นนี่แม่งด่ายับเลยว่ะ เราเรียกร้องมันฆ่าทิ้ง เห็นแบบนี้เห็นมีแต่ต้องใช้ความรุนแรง มีแต่ต้องใช้อาวุธ มีแต่ต้องฆ่าพวกรัฐบาลให้สิ้นให้หมดเสียอย่างเดียว ถ้าหากใช้สันติวิธีแล้วพวกมันยิงเราตายแล้วล่ะก็ เราก็จะใช้สันติวิธีไม่ได้อีกแล้วล่ะ เพราะฉะนั้น ผมจะวางแผนกวาดล้างรัฐบาลด้วยกำลัง แม้ว่าผมจะต้องเจ็บตัวแค่ไหน แม้ว่าผมจะต้องโดนคนไทยทั้งประเทศที่ออกมาไล่รัฐบาลโกงกินชุดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด่าขนาดไหนก็ตาม ผมต้องเป็นพวกเดียวกันกับรัฐบาล รัฐบาลนี้มีพรรคพวกเยอะ มีเส้นใหญ่ ศาลก็เป็นของมัน จะตัดสินอะไรยังไงก็ได้ เพราะยังงี้เลยยังล้มมันไม่ได้เพราะพวกมันเยอะ ถ้าเราตัดพรรคพวกมันได้มันก็จะอ่อนแอลง เมื่อรัฐบาลอ่อนแอลงแล้ว แผนขั้นต่อไปเราก็จะเสียอะไรๆน้อยลงแลกกับโอกาสที่รัฐบาลจะล้มเหลวเร็วขึ้น เพราะยังงี้ผมต้องเป็นพวกเดียวกันกับรัฐบาลก่อน เมื่อผมเป็นพวกเดียวกันกับรัฐบาลแล้วผมก็จะรู้จักทุกคนรู้เส้นและอาจจะรู้ไปถึงเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนด้วยถ้าจะฆ่าล้างกันตรงๆด้วยน้ำมือของตัวเอง นี่เป็นเพียงแค่การตัดกำลังของรัฐบาล ถ้าจะฆ่าล้างด้วยน้ำมือของตัวเองล่ะก็ไม่มีวันกวาดล้างรัฐบาลได้หมดจดแน่ พวกมันเองต่างหากที่จะฆ่ากันจนหมดให้เอง ถ้าหากผมรู้เรื่องส่วนตัวของทุกคนแล้วเมื่อไหร่มันจะทำได้ง่ายขึ้น เมื่อตัดกำลังรัฐบาลจนหมดไปแล้วพวกมันก็จะมีคนช่วยน้อยลง แต่อย่าลืมพวกทหาร ตำรวจด้วย นี่คือสิ่งที่ผมหนักใจที่สุด แต่พวกนี้จะไม่ยิงใส่ผม แต่จะยิงใส่รัฐบาล ไม่ใช่เพราะผมพูดตรงๆกับพวกนี้ว่าควรสู้กับใครหรือควรฝ่าฝืนคำสั่งใคร ผมไม่ได้พูดให้พวกนี้ต่อรัฐบาลแต่ถึงอย่างนั้นพวกนี้ก็จะต่อต้านรัฐบาลให้ผมเอง ถ้าทำให้พวกนี้มองว่ารัฐบาลนี่ต้องโดนต่อต้านก็จะลุกฮือขึ้นต่อต้านให้เราเอง รัฐบาลก็จะถูกฆ่าจนถึงขั้นกวาดล้างสิ้นซากหมด ทีนี้ ผมก็ชนะโดยสมบูรณ์ ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รัฐบาลโกงกินนี่ คนจนก็มีแต่จะจนลง คนรวยแม่งก็มีแต่จะรวยขึ้น ภาษีก็แพงแถมแพงหนักขึ้นอีกต่างหาก คดีฆาตกรรมก็เยอะ คดีอาชญากรรมก็เยอะ ยาเสพติดก็เยอะ คนรวยจะทำอะไรก็ได้ แถมคนรวยเงินยังไม่มีวันหมดอีกต่างหาก คนรวยขับรถชนคนตายแล้วไม่ผิดกฎหมาย หนีออกนอกประเทศอีกต่างหาก ยัดเงินใส่ตำรวจใส่ศาล แถมคนรวยยังเอารัดเอาเปรียบขูดรีดคนจนอีกต่างหาก สวัสดิการอะไรก็ไม่มี ไม่มีสวัสดิการมารองรับในวันที่เราล้มละลาย ศาลก็ไม่ยุติธรรม แต่งงานเท่าเทียมรึก็ไม่ได้ โรงเรียนก็มีแต่กฎโน้นกฎนี้ห้ามนักเรียนคุยกันทั้งที่ครูคุยกันได้สบาย ในประเทศไทยที่เป็นแบบนี้คุณอยู่รอดได้โดยไม่อดตายจริงๆเหรอ เราต้องการระบบที่ดี นักเรียนนักศึกษา ผมตัดสินใจผมจะล้มล้างรัฐบาลนี้ให้จงได้ เมื่อแผนของผมคืบหน้าและแผนของผมประสบความสำเร็จผมจะกลับมาเขียนบันทึกนี้ต่อ"

หอยเงียบไปสักพัก

บอย

"อ้าว ทำไมมึงไม่อ่านต่ออะ?"

หอย

"ไอ้จอห์นนี่มันเขียนไว้แค่นี้ มันไม่ได้เขียนต่อ"

บอย

"น่าจะเอาไปทำหนังนะเนี่ย น่าจะสนุก"

หอย

"กูเคยบอกมันไปแล้ว"

บอย

"อ้าว นี่มึงเคยอ่านแล้วไงเนี่ย?"

หอย

"เออ กูเคยอ่านแล้ว กูก็บอกมันเหมือนที่มึงบอกนี่แหละ มันบอกกูว่า มันเคยเอาไปเขียนเป็นบทหนังมาแล้ว สตูดิโอมันปฏิเสธเพราะมันใช้ทุนสูงเกิน มันเคยบอกกูอยู่นะ ว่าถ้าจะถ่ายหนังเรื่องนี้เป็นหนังทุนต่ำหรือไม่มีทุนเลย คือ ทุนเป็นศูนย์บาทอะ เออ ต้องทำเป็นหนังเควนติน ทารันติโน่ มีแต่ฉากพูดคุย ไอ้ฉากแอ็กชั่นเนี่ย ในหนังต้องไม่มีเลย แต่ไอ้แผนบ้มรัฐบาลที่จอห์นนี่มันเขียนไว้ในเรื่องสั้นเนี่ย น่าสนใจนะ เรามาลองทำกันจริงๆไหมละ? ก็เหมือนที่ไอ้จอห์นนี่มันเขียนไว้ในเรื่องสั้นอะ